67 Stanisław „od Jezusa i Maryi” Całkowite i bezwarunkowe oddanie siebie Chrystusowi i Kościołowi to najistotniejszy znak tajemnicy Niepokalanego Poczęcia. Nauczając o Błogosławionej Maryi Dziewicy, autentycznie i z całą powagą swojego autorytetu Sobór Watykański II stwierdził w 56. punkcie 8. rozdziału Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium, że: Maryja, córa Adama, zgadzając się na słowo Boże, stała się Matką Jezusa, a przyjmując zbawczą wolę Bożą całym sercem, nie powstrzymana żadnym grzechem, całkowicie poświęciła samą siebie, jako służebnicę Pańską, osobie i dziełu Syna swego, pod Jego zwierzchnictwem i wespół z Nim z łaski Boga wszechmogącego służąc tajemnicy odkupienia. Służba tej tajemnicy oraz całkowite poświęcenie się osobie Chrystusa i Jego dziełu, którym jest Kościół są w Maryi owocem owej pełni Ducha, który jako osobowa Pokora Boga i Jego Miłość istnieje całkowicie dla innych: dla Chrystusa i Kościoła. Ci, którzy przez wiarę otwierają się na Jego działanie, tak jak On wyzbywają się siebie i mogą powtórzyć za św. Pawłem Apostołem: „Nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana, jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana” (Rz 14, 7-8). Pan zaś jest związany „węzłem ścisłym i nierozerwalnym”, jak podkreśla konstytucja Lumen gentium (nr 53) z Maryją, która od Niego otrzymuje życie według porządku łaski i dlatego jest personifikacją i wzorcem Kościoła. Tak bowiem należy widzieć tajemnicę wzniosłego odkupienia Dziewicy Matki przez Syna, który, przychodząc na świat, mówi do swojego Ojca: „Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzyłeś ciało; [...] Wtedy rzekłem: Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – aby spełnić wolę Twoją, Boże” (Hbr 10, 5-7). Podobnie Maryja przy zwiastowaniu wyraziła całkowite ogołocenie siebie i oddanie Bogu słowami: „Oto ja służebnica Pańska. Niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1, 38). Niepowstrzymywana żadnym grzechem umiera dla samej siebie, aby żyć dla Chrystusa i Kościoła, co najpełniej objawi Jej macierzyńska obecność pod krzyżem Jezusa (por. J 19, 25-27). Ta zbawcza relacja istniejąca pomiędzy Chrystusem a Jego Matką stała się życiowym programem św. Ojca Stanisława, który u progu swojej konsekracji zakonnej wyraził go poprzez przyjęcie imienia Stanisła-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==