66 gii1, a z drugiej strony Kościół jako wspólnota odkupionych krwią Chrystusa i zanurzonych w tajemnicy Jego śmierci i zmartwychwstania, jako Oblubienica Baranka, Ecclesia sancta et immaculata, Kościół „święty i nieskalany, chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego” (Ef 5, 27), jest znakiem tej rzeczywistości odkupienia i zbawienia, która istnieje w Maryi, a którą nazywamy Niepokalanym Poczęciem. Kościół zatem jako powszechny sakrament zbawienia człowieka i świata jest także znakiem tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, która w istocie streszcza Jego naukę o zbawieniu.2 Jak jednak tajemnica Niepokalanego Poczęcia i Kościoła objawiła się w sposób niepowtarzalny i wyjątkowy w Maryi, Matce Chrystusa, która całkowicie jej się poświęciła, tak domaga się ona osobistego i całkowitego oddania od tych, których Bóg powołał, aby już od samych początków swojego życia byli jej świadkami i sługami. Jednym z takich świadków tej tajemnicy jest św. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński (1631–1701) wezwany przez Boga do zapoczątkowania w zakonnego Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia, którego właściwie jedynym celem u początków jego istnienia było służenie tej tajemnicy za sprawą jej szerzenia i obrony nawet kosztem własnego życia. Świadczy o tym Oblatio (ofiarowanie siebie) św. Ojca Stanisława Papczyńskiego z 11 grudnia 1670 roku rozumiane jednak nie tylko jako wyraz jego prywatnej pobożności i oddania Dziewicy Niepokalanej, ale przede wszystkim jako charyzmatyczny akt założycielski nowej wspólnoty zakonnej, która w osobie Założyciela ofiarującego siebie Bogu i Niepokalanej Bogurodzicy Dziewicy, wyraziła najgłębszy sens swego istnienia i swojej misji: być całkowicie dla Chrystusa i Kościoła (Pro Christo et Ecclesia) tak właśnie jak Maryja w tajemnicy Niepokalanego Poczęcia. 1 Zob. Joseph Ratzinger, Miejsce mariologii i pobożności maryjnej w całości wiary i teologii, w: Joseph Ratzinger, Hans Urs von Balthasar, Maryja w tajemnicy Kościoła, tłum. W. Szymona, WAM, Kraków 2007, s. 20–22. 2 Por. tenże, Córa Syjonu. Maryja w refleksji Kościoła, tłum. B. Widła, Wydawnictwo Księży Marianów, Warszawa 1997, s. 56, przypis 29.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==