60 wej Ewie, objawiła się doskonałość Jego stwórczego dzieła, polegająca na stworzeniu człowieka mężczyzną i kobietą (por. Rdz 1, 27). Właśnie z powodu różnicy płci, pozytywnie chcianej przez Boga i wyrażonej szczególnie w ludzkim ciele oraz domagającej się daru z siebie, czyli dopełnienia jednego w drugim, stworzenie to jest na obraz i podobieństwo samego Stwórcy (por. Rdz 1, 26-27). W cytowanej już katechezie odnoszącej się do tego kluczowego tekstu biblijnego ks. Waldemar Chrostowski stwierdza: Bóg przedstawiając siebie, [...] daje poznać, że jest Jedyny – ale nie istnieje sam! [...] I, że jeżeli Bóg, który jest Jedyny, nie istnieje sam, to i człowiek, który odwzorowuje Boga, również nie będzie istniał sam. Tzn. Bóg nie stworzył tylko jednej istoty ludzkiej [...], ale że zróżnicowanie płci jest tajemniczym odbiciem i odzwierciedleniem bogactwa tego wewnętrznego życia Boga. Tak jak Bóg w tajemniczy sposób nie jest sam, tak i człowiek od początku stworzony nie będzie sam. [...] Gdy państwo otworzą Biblię Tysiąclecia, to przeczytają: „Stworzył Bóg mężczyznę i kobietę”. To jest zły przekład, niedobry! Od wielu lat próbujemy go wyprostować – nie wiem dlaczego się nie daje. Otóż te słowa powinny być przełożone: „mężczyzną i kobietą stworzył ich”. Taki przecież był tytuł papieskich katechez Jana Pawła II sprzed trzydziestu lat, poświęconych małżeństwu i rodzinie: „Mężczyzną i kobietą stworzył ich”. [...] Na czym polega różnica? [...] Mianowicie czytamy tak: zakar uneqebah bara otam. Tłumaczymy: „mężczyzną i kobietą stworzył ich”. Ale jeżeli ktoś z państwa zaczął uczyć się języka hebrajskiego albo miał z nim styczność, to wie, że mężczyzna po hebrajsku to jest isz. A kobieta to iszsza. I takie słowa występują w drugim rozdziale Księgi Rodzaju, gdzie mamy to malownicze, barwne opowiadanie o stworzeniu mężczyzny i kobiety. Tam jest isz, iszsza. Słynne zdanie: Dlatego opuści isz – mężczyzna, matkę i ojca, i wedaweku – złączy się, iszsza – z kobietą, i będą dwoje jednym ciałem isz we iszsza. Powinno więc być tu: isz we iszsza bara otam – „stworzył ich mężczyzną i kobietą”. A tu jednak mamy: zakar uneqebah bara otam. Jedno z bardzo nielicznych wystąpień w tym znaczeniu tych słów w całym Piśmie Świętym. [...] Otóż ponieważ język hebrajski jest bardzo stary, starożytny, wyrosły z jeszcze starszych języków starosemickich, to jest język bardzo konkretny i bardzo
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==