55 które Niewiasta nosi w sobie, „nieprzyjaźń” wprowadzona pomiędzy Nią a węża przeciwstawia ich sobie od samego początku. [...] Niewinność Maryi u progu Jej istnienia wypływa zatem z Jej macierzyńskiej relacji do Syna, którego zrodzenie w świecie jest źródłem wszelkiej łaski.16 Zanim jednak to macierzyństwo wydarzyło się w sensie historycznego faktu, istniało już w wymiarze Bożego „dziś”, przekraczającego czasoprzestrzeń, i było źródłem uświęcenia Maryi od pierwszej chwili Jej istnienia. W istocie bowiem Syn miażdżący głowę węża (zob. Rdz 3, 15), choć zrodzony w świecie z Niewiasty, nie bierze swego początku z Niej. „On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie” (Kol 1, 17). On sam jest Początkiem, także dla Tej, która z wiarą przyjęła Go jako odwieczne Słowo Boga i stała się Jego Matką, całkowicie oddaną Jemu i Jego dziełu, którym jest Kościół. Niepokalane Poczęcie to zatem Niepokalany Początek Maryi w Chrystusie, Nowym Adamie.17 Ona to w porządku łaski otrzymuje życie od Tego, któremu sama dała życie według porządku natury. Chrystus bowiem sam o sobie mówi, że: „Zanim Abraham stał się, JA JESTEM” (J 8, 58 ). „On Jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie” (Kol 1, 17). Jest także przed Maryją, swoją Rodzicielką. Tajemnica Niepokalanego Poczęcia to właśnie tajemnica nadprzyrodzonego życia, które pokorna Służebnica Pana, Nowa Ewa, otrzymuje od Tego, który Ją poprzedza jako Nowy Adam. Będąc Jej Początkiem jako odwieczny Logos, kiedy nadchodzi „pełnia czasów”, jednorodzony Syn Ojca staje się Synem Maryi dzięki Duchowi, który napełnia osobę Dziewicy, prawdziwej Córy Syjonu, do tego stopnia, że staje się Ona Niewiastą Początku i Kresu, Dziewicą Matką Tego, który istnieje ponad czasem jako Alfa i Omega. Dlatego św. Jan Paweł II powiedział o Maryi w kontekście przygotowań do obchodów Wielkiego Jubileuszu Odkupienia, że: W tajemnicy Chrystusa jest Ona obecna już „przed założeniem świata”, jako Ta, którą Ojciec „wybrał” na Rodzicielkę swego Syna we Wcieleniu – a wraz z Ojcem wybrał Ją Syn i odwiecz16 François-Xavier Durrwell, Marie, Méditation devant l’Icône, dz. cyt., s. 36–37. 17 Zob. Bogusław Janusz Gil, Maria, Immacolata e Assunta nell’evento e nella prospettiva del “dono”. Dimensione culturale e teologica, Aracne, Ariccia 2016, s. 454–457.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==