48 go jednak jako Wspólnota Osób poprzez miłość. Zatem miłość, która jest śmiercią sobie stanowi zasadą istnienia Trójjedynego Boga, który jest Miłością (por. 1 J 4, 16), oraz wszelkiego stworzenia, które o tyle żyje, o ile trwa w miłości. Jedyny Bóg nie istnieje sam, nie jest „singlem”. W mocy i chwale swojego Ducha odwiecznie rodzi On Syna, w którym też wszystko stwarza, a Syn przez swoje posłuszeństwo odpowiada na miłość Ojca i, wypełniając Jego wolę, daje życie światu poprzez śmierć i zmartwychwstanie. Maryja, która w Lourdes przedstawiła samą siebie jako Niepokalane Poczęcie, uczestniczy w pełni, to znaczy w sposób absolutnie wolny, bezwarunkowy i z całkowitym oddaniem siebie, właśnie w tej zbawczej tajemnicy rodzenia Syna przez Ojca w świecie mocą Ducha Świętego. „Było bowiem wolą Ojca miłosierdzia, aby Wcielenie poprzedziła zgoda Tej, która przeznaczona została na Matkę”10. To odwieczne przeznaczenie Maryi na Matkę Słowa nie wiąże się jednak tylko z zachowaniem Jej od zmazy grzechu pierworodnego, gdyż wolność od winy Adama i jakiegokolwiek innego grzechu osobistego nie oznacza jeszcze owej „pełni”, która jest udziałem Dziewicy z Nazaretu. Wolność jest bowiem konsekwencją pełni łaski, a nie odwrotnie. Wyjątkowość i uprzywilejowanie Maryi nie polegają też wyłącznie na Jej bezgrzeszności, ale właśnie na pełnym uczestnictwie w pełni Bożego życia i na wypełnieniu na wzór Chrystusa tego, co sprawiedliwe (por. Mt 3, 15; Hbr 10, 7). Niewysłowiony dar „pełni łaski” (Łk 1, 26) to zatem tak wielka wolność Maryi od siebie samej i tak pełne zjednoczenie z Duchem Świętym, że Dziewica z Nazaretu staje się jakby Jego twarzą i ikoną. Święty Maksymilian Maria Kolbe nie zawahał się nawet przed ukazaniem relacji Maryi do Trzeciej Osoby Trójcy Świętej w kategoriach quasi-wcielenia.11 W istocie Duch Święty, który w swej Boskiej pokorze nie posiada nawet osobowego imienia, ponieważ Pismo Święte nazywa Go mocą i chwałą Bożą (zob. Wyj 16, 7; J 2, 11; J 11, 40), którego uświęcające działanie symbolizują: obłok otaczający Arkę Przymierza i świątynię w dniu jej poświęcenia; gołębica unosząca się nad Jezusem podczas chrztu w Jordanie; podmuch wichru i języki z ognia w dniu Pięćdziesiątnicy; wreszcie woda nowego stworzenia i nowych 10 Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, 21 listopada 1964 r., nr 56. 11 Zob. Grzegorz Bartosik, Duch Święty a pośrednictwo Matki Bożej według świętego Maksymiliana M. Kolbego, dz. cyt., przypis 27.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==