47 a Duch jest owocem Bożej miłości, niestworzonym Niepokalanym Poczęciem.8 Teologia paschalna zaś w ujęciu François-Xaviera Durrwella, odwołując się do nich obu, idzie nieco dalej i ukazuje Ducha Świętego, jak to już zresztą widzieliśmy wcześniej, jako wręcz zasadę Bożego życia, które jest śmiercią dla samego siebie, moc Bożego poczęcia i zrodzenia, łono Boga, w którym Ojciec odwiecznie rodzi Syna, umierając dla samego siebie, a Syn, przez swoje posłuszeństwo, czyli również śmierć dla samego siebie, otwiera się na życiodajne działanie Ojca i staje się źródłem zbawienia dla tych, którzy przez wiarę, czyli przez przyjęcie Ewangelii i posłuszeństwo Bogu objawionemu w Chrystusie jako Synu Bożym, zbliżają się do Niego (por. Hbr 2, 5-18). Szczytowym momentem objawienia tej tożsamości Ducha Świętego – objawienia życia przez śmierć dla samego siebie, a przede wszystkim objawienia Boga jako Ojca i Chrystusa jako Odwiecznego Syna Bożego –jest tajemnica zmartwychwstania9, nierozdzielnie związana z misterium wcielenia Słowa, poprzez które, gdy nadchodzi „pełnia czasów” (Gal 4, 4), Pełnia Bóstwa zamieszkuje pośród swojego ludu na sposób ciała (por. Kol 2, 9). Oba te kluczowe wydarzenia chrystologiczne objawiają wielką tajemnicę eschatologicznej rzeczywistości zbawczej dokonującej się w naszych ludzkich warunkach czasu i przestrzeni, a polegającej na tym, że Bóg z całym bogactwem swego wewnętrznego życia wchodzi w historię człowieka i świata, objawiając siebie jako Boga Jedynego istniejące8 Por. Bł. Maksymilian Maria Kolbe, Wybór pism, [red.] J. Bar, Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1973, s. 370, s. 597–598. Zwięzłe przedstawienie refleksji św. Maksymiliana Kolbe na temat tajemnicy Niepokalanego Poczęcia znajduje się w: Grzegorz Bartosik, Duch Święty a pośrednictwo Matki Bożej według świętego Maksymiliana M. Kolbego, w: http://ptm. rel.pl/czytelnia/artykuly/44-duch-swiety-a-posrednictwo-matki-bozej-wedlug-sw-maksymiliana-m-kolbego.html, [dostęp 03.09.2020 r.]. 9 „Swoją rolę bycia Bożym rodzeniem i poczęciem Duch Święty odgrywa tam, gdzie tajemnica Boga objawia się w całej pełni w świecie, to znaczy w Passze Jezusa. W tym szczytowym momencie swojej ludzkiej egzystencji Chrystus osiąga pełnię swego bycia Synem [le Christ parvient à la plénitude de sa propre naissance filiale]. Bóg Go wskrzesił i «tak też jest napisane w psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, Ja Ciebie dziś zrodziłem» (Dz 13, 33); [Chrystus jest] Synem Bożym «ustanowionym według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych» (Rz 1, 4). Bóg Go wskrzesza w mocy, chwale i Duchu, który jest Bożą mocą rodzenia. Odtąd Kościół wie z niewzruszoną pewnością, że Bóg jest Ojcem, a Jezus jest Jednorodzonym Synem, zaś teologia może wyciągnąć wniosek, że Duch jest Bożą mocą rodzenia [le divin engendrement] albo – używając rodzaju żeńskiego – jest Bożym poczęciem [la divine conception]. Duch jest mocą, w której Bóg wskrzesza swego Syna” (François-Xavier Durrwell, Marie, Méditation devant l’Icône, dz. cyt., s. 18, por. tenże, Christ Our Passover, dz. cyt.).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==