46 W swoim najgłębszym wnętrzu i u swojego początku człowiek nie jest zanurzony w grzechu, lecz w pierworodnej łasce, gdyż zanim zacznie on zależeć od Adama, jest stworzony przez Boga w Chrystusie i dla Chrystusa.6 Nie chodzi o podważenie prawdy o powszechności grzechu pierworodnego ani też o zminimalizowanie jego znaczenia. Grzech Adama jest widoczny w człowieku, który przez grzech lekceważy, a nawet przekreśla swą pierworodną tożsamość dziecka Bożego stworzonego na Boży obraz, czyli w Chrystusie i dla Chrystusa. Jednakże to nie grzech stanowi podstawową zasadę i najgłębszą prawdę o człowieku, ale właśnie łaska stworzenia ludzi i przybrania ich za synów w Chrystusie Jezusie. Łaska jest zawsze pierwsza. Pierworodny jest nie grzech, lecz dar Ducha Stworzyciela, który w dziele stwarzania „unosił się nad wodami” (Rdz 1, 2). Maryja, która w Lourdes samą siebie nazywa Niepokalanym Poczęciem, staje się twarzą i ikoną tego Ducha. Jej Niepokalane Poczęcie to znak tajemnicy obecności i działania Ducha Świętego w człowieku i świecie pomimo istnienia rzeczywistości grzechu. Nigdy nie wolno zapomnieć, że „gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5, 20), czyli obecność Ducha Boga, który jest Miłością. Miłość zaś zakrywa wiele grzechów. Dar pełni Ducha W 53. punkcie konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium Sobór Watykański II nazywa Maryję „przybytkiem Ducha Świętego”, wyrażając w ten sposób prawdę o niezwykłej relacji i zjednoczeniu Matki Chrystusa z Duchem Świętym, w którym Ojciec odwiecznie rodzi Syna. Święty Augustyn, nauczając o tajemnicy Trójcy Świętej, mówił, że Ojciec jest Tym, który Miłuje, Syn jest Umiłowanym, a Duch jest Miłością.7 Polski święty męczennik z Auschwitz i piewca Niepokalanej, Maksymilian Maria Kolbe, jakby parafrazując wielkiego Ojca Kościoła, w dniu swego aresztowania przez niemieckie Gestapo napisał, że Ojciec jest Tym, który odwiecznie rodzi Syna, Syn jest odwiecznie zrodzony, 6 François-Xavier Durrwell, Marie, Méditation devant l’Icône, Médiaspaul, Paris 1990, s. 26–28. 7 Zob. Św. Augustyn, O Trójcy Świętej, VIII, 14, tłum. M. Stokowska, Znak, Kraków 1996.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==