32 odrzucenie jest niebezpieczne dla wiary. Wszystkie rozważania wykazały tylko to, że nie ma podstaw do uznania tej nieśmiertelności za istotnie objawioną; nie udowodniły natomiast wprost, że nie jest objawiona. Pozostaje zatem otwarta możliwość, że Magisterium – kierowane przez Ducha Św. – znajdzie w Objawieniu jakieś inne podstawy wyjaśnienia, ad explicandam fidem, że jest ona istotnie objawiona. Dopóki Urząd Nauczycielski Kościoła nie dostarczy takiego wyjaśnienia Objawienia, mogą teologowie odstąpić od nieśmiertelności cielesnej w teologicznej interpretacji stanu sprawiedliwości pierwotnej, pod warunkiem, że głos rozstrzygający pozostawią Kościołowi.16 Grzech zatem zmienia i degeneruje sens fizycznej śmierci zawarty w stwórczym planie Boga i odciśnięty w całej naturze stworzonej przez Niego. Sens ten zostaje przywrócony w odkupieńczej śmierci Chrystusa, który naucza swoim własnym życiem, że ziarno, wpadłszy w glebę, musi obumrzeć, aby wydać obfity plon (por. J 12, 24) i wypełnić swe powołanie. Nie jest ono bowiem stworzone, żeby istnieć nieustannie w takiej samej postaci, ale aby przez tajemnicę obumierania osiągnąć cel swego istnienia – nieśmiertelność w Bogu i w zjednoczeniu z Nim. „Ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego» (1 Kor 15, 50; por. 1 Kor 15, 35-50). Aby wstąpić aż do Boga, trzeba porzucić ludzką egzystencję w jej ziemskiej ograniczoności i krótkowzroczności. Ta zaś ograniczoność nie oznacza ontycznej niedoskonałości materii w porównaniu z wyższą formą istnienia duchowego. Takie przekonanie byłoby bowiem odmianą platonizmu i idealizmu, który zawsze był i wciąż jest atrakcyjną pokusą dla tych, którzy zapominają o realności tajemnicy wcielenia i Paschy. Ograniczoność i niedoskonałość, o których mowa, dotyczą ziemskiego etapu naszego życia, co św. Paweł wyraża w słowach: Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz. (1 Kor 13, 9-12) 16 Ignacy Różycki, Nowa interpretacja dogmatu in sensu recto: zagadnienie nieśmiertelności w stanie sprawiedliwości pierwotnej, w: „Analecta Cracoviensia” 5 [1973], s. 504.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==