Znaki Tajemnicy

31 Jak się wydaje, Pismo Święte nigdzie nie naucza, że gdyby nie było grzechu, to człowiek w sposób cudowny byłby chroniony przed śmiercią. Pismo Święte stwierdza wręcz coś przeciwnego: śmierć zależy od woli i postanowienia Bożego (por. Syr 41, 4), jest częścią Jego stwórczego planu. Jednocześnie śmierć przynosi podwójny skutek. Zamyka życie ziemskie oraz otwiera na życie wieczne. Grzech natomiast odrzuca życie wieczne. Zamyka człowieka w jego słabości i czyni ze śmierci potępienie, koniec bez początku. Oczywiście św. Paweł pisze, że śmierć weszła do świata poprzez wyłom grzechu (por. Rz 5, 12). Jednak zapewnia on także, że w Chrystusie dar łaski przekracza – i to niewspółmiernie – szkody spowodowane przez grzech (por. Rz 5, 15-17). „Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci” (Rz 8, 1-2). Otóż chociaż potępienie zostało anulowane i została udzielona w nadmiarze łaska, która naprawia wszystko, to przecież wierny Chrystusowy nadal podlega śmierci. W takim razie ta śmierć nie jest skutkiem potępienia. Apostoł pragnie jej nawet jako łaski (por. 2 Kor 5, 8; Flp 1, 21-23). Kościół uważa śmierć za dies natalis, za dzień narodzin, w którym Bóg doprowadzi swoich do pełni ich stworzenia. Śmierć, która wdarła się przez wyłom grzechu, to ta śmierć, która jest śmiercią człowieka w jego grzechu.15 Na temat teologicznych interpretacji sytuacji człowieka w stanie tzw. pierwotnej szczęśliwości oraz ich zgodności z Magisterium Kościoła pisał już przed laty wybitny polski dogmatyk ks. Ignacy Różycki, który na zakończenie swego wyczerpującego temat referatu stwierdził: Wszystkie rozważania na temat cielesnej nieśmiertelności przed upadkiem w Piśmie św. uprawniają do następującego naukowo omylnie pewnego – a epistemologicznie prawdopodobnego – wniosku: Ani nawiązania do Rdz 2–3, ani zasada biblijna, że grzech sprowadza śmierć grzeszącego, nie dają wystarczającej podstawy do twierdzenia, że ta nieśmiertelność jest nauką Pisma św. istotnie objawioną i nieomylną. Tym samym traci podstawę biblijną stanowisko „Pawiowego Credo” Narodu Bożego, że jej 15 Tamże, s. 119–121.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==