28 taką skalę, że istnieje jako Osoba i jest nazywana Duchem Świętym. Ta Miłość to tajemnica odwiecznego „umierania dla siebie”, aby dać przestrzeń drugiemu. To najwyższa ofiara z siebie, która stanowi istotę tajemnicy Boga i znajduje swój doskonały wyraz w krzyżu Chrystusa. Bóg [bowiem] żyje jakby w wiecznym składaniu siebie w ofierze. Kiedy miłość jest niekończenie wielka, również ofiara jest nieskończona. Bóg Ojciec nie może umrzeć jak człowiek [o imieniu] Jezus. Jednak dzieli On ze swoim Synem misterium śmierci tego ostatniego.14 Ono też staje się najwyższym objawieniem tajemnicy Boga, który jest Miłością, Wspólnotą Osób, Źródłem i Mocą wszelkiego zjednoczenia i komunii wśród ludzi stworzonych na Jego obraz i podobieństwo. Krzyż zatem zamiast być znakiem hańby, zgorszenia, cierpienia i śmierci rozumianej wyłącznie po ludzku staje się znakiem samego Boga, który jest Miłością. Istotą zaś każdej prawdziwej miłości jest umieranie dla siebie i ofiarowanie siebie, aby objawiło się życie. Dobrze to zrozumiał Umiłowany Uczeń Pana, kiedy w swojej Ewangelii włożył w usta swojego imiennika i poprzednika, Chrystusa, słowa: Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał” (J 3, 30). Apostoł Narodów zaś, będąc głosem wszystkich autentycznych Sług Boga, tak mówi: «Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakieś uczestnictwo w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie – dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. (Flp 2, 1-4) 14 François-Xavier Durrwell, Chrystus, człowiek i śmierć, dz. cyt., s. 128–129.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==