22 umrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne” (J 12, 24-25). Zatem tajemnica umierania i śmierci w Chrystusie nadaje sens całemu ziemskiemu życiu człowieka. Nie tylko ukazuje eschatologiczny wymiar tego życia, ale także wskazuje styl właściwego przeżywania czasu danego każdemu na tym świecie. Jest to styl zaparcia się siebie i przyjęcia swojego krzyża na wzór Chrystusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala (por. Hbr 12, 2). Wierzyć zaś nie oznacza tylko przyjęcia rozumem i wolą prawd głoszonych przez Kościół, ale konkretnie pójście za Chrystusem, postępowanie według Jego Ewangelii i ostatecznie przejście wraz z Nim od śmierci do życia, gdy nastanie dzień definitywnego spotkania z Nim, zamykający czas otrzymany przez ludzi na tym świecie: „Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie” (Łk 12, 40). Spotkanie z Chrystusem Paschalnym Jezus przyjdzie, tak jak stale przychodzi, aby spotkać człowieka. To jedna z najważniejszych kategorii teologii paschalnej – osobiste spotkanie z Panem, który jest i który przychodzi. Spotyka On nas bowiem jako Alfa i Omega, Ten, który jest, który był i który przychodzi (por. Ap 1, 8) w każdym momencie naszego życia chrześcijańskiego, szczególnie jednak uobecnia się w sakramentach chrztu i Eucharystii, a w końcu w końcowym momencie naszego życia, który nazywamy śmiercią. W czasie Mszy Świętej pogrzebowej modlimy się słowami Prefacji o zmarłych: „życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy”. To, co bez Chrystusa wydaje się końcem, w Chrystusie jest początkiem. On bowiem sam jest Początkiem i Końcem wszelkiego życia, które w Nim zostało stworzone. Było zatem konieczne, aby także On jako Mesjasz cierpiał i przez śmierć wszedł do swojej chwały (por. Łk 24, 26), aby zapanować tak nad żywymi, jak i nad umarłymi (por. Rz 14, 9). Jego pierwsze przyjście i obecność wśród uczniów były ograniczone czasem i przestrzenią ziemskiego wymiaru ludzkiego życia. Jednakże poprzez śmierć i zmartwychwstanie, które mają charakter paruzyjny, przyjście i obecność Chrystusa stają się powszechne i dotyczą każdego człowieka bez względu na religię, rasę, kulturę czy epokę jego życia. Za wszystkich bowiem umarł Chrystus i wszyscy mogą Go spotkać i przyjąć dzięki wierze w Kościele,
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==