20 rem Ojca i Syna urzeczywistniającym zbawienie człowieka „tu i teraz”. W Nim Ojciec odwiecznie rodzi Syna i w Nim człowiek wierzący, narodzony na nowo z Ducha (por. J 3, 1-8), staje się dzieckiem Bożym przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, który jest nieustannie obecny i dostępny w tajemnicy swojego zmartwychwstania (por. J 20, 1-31). Sakramenty Kościoła, a zwłaszcza Eucharystia, urzeczywistniają tę obecność i pozwalają konkretnie doświadczać zbawienia za sprawą przyjęcia Daru darmo danego przez samego Boga. To przyjęcie Trójjedynego Boga objawiającego się w Chrystusie i odpowiedź na Jego dar nazywamy wiarą chrześcijańską. Nie jest ona zatem jedynie rozumowo-wolitywnym uznaniem prawd objawionych przez Boga i podawanych do wierzenia w Kościele, ale jest stylem życia wykraczającym poza to, co tylko ludzkie. Ewangelii nie da się bowiem ani zrozumieć, ani przyjąć według ludzkiego sposobu myślenia. Ewangelia domaga się prostoty i roztropności miłości, która jest zaparciem się siebie, podczas gdy wszystkie światowe filozofie i modne ideologie karmią się ludzkimi pożądliwościami (takimi jak: „pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia” (1 J 2, 16). Tajemnica człowieka w Chrystusie Człowiek nigdy nie zrozumie siebie bez Chrystusa Paschalnego, a już na pewno nie zgłębi tajemnicy, która go najbardziej frapuje i przeraża, czyli śmierci. Będąc tajemnicą, śmierć jest jednocześnie kluczem wyjaśniającym sens ludzkiego istnienia. Jest to klucz, który może otwierać lub zamykać – w zależności od kierunku, w jakim się go obraca. Teolog misterium paschalnego zauważa, że: Ten, który posiada klucze śmierci (por. Ap 1, 18), nadał obrotowi klucza właściwy kierunek. Kiedy Jezus umarł, to coś stało się samej śmierci. Natychmiast zmieniła swoje oblicze. Wypowiedziane niegdyś przekleństwo: „śmiercią umrzesz” (Rdz 2, 17), przemienia się w dobrą nowinę: „głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom: że Bóg spełnił ją [...] wskrzesiwszy Jezusa (Dz 13, 32n). „Zwycięstwo pochłonęło śmierć” (1 Kor 15, 54)»9. 9 François-Xavier Durrwell, Chrystus, człowiek i śmierć, tłum. W. Misztal, Salwator, Kraków 2017, s. 11.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==