18 cone są grzechy świata, a On je niesie na sobie samym, oddzielony wskutek tego od Ojca, ale jest Barankiem Bożym z Ewangelii Jana (zob. J 1, 29-31; 19, 36), który dlatego, że wchodzi przez śmierć w doskonałą komunię z Ojcem (jest zrodzony przez Ojca w śmierci i zmartwychwstaniu), gładzi grzechy każdego człowieka, który w Niego wierzy (zob. J 3, 18).7 Boża sprawiedliwość, skądinąd kluczowa dla poprawnego rozumienia tajemnicy Boga, jawi się tu jednak bardziej jako sądowo-prawna racja obrażonego Boga, którego gniew należy uśmierzyć śmiercią Jezusa, nie zaś jako autentyczne miłosierdzie Ojca, który tak „umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (J 3, 16). Trudno taki obraz Boga pogodzić z takim, jaki ukazuje sam Jezus w przypowieści o miłosiernym ojcu (zob. Łk 15, 11-32) lub przypowieści o dobrym pasterzu poszukującym zaginionej owcy (zob. Łk 15, 3-7). Zafałszowane obrazy Boga Ojca wiążą się niekiedy ze zwulgaryzowaną formą teorii zadośćuczynienia Anzelma z Canterbury. Otóż – zgodnie z tą ideą – przez grzech człowieka Bóg został znieważony. Ta obraza jest nieskończona, ponieważ ten, kto został obrażony, jest istotą nieskończoną. Naprawienie nieskończonej obrazy wymaga nieskończonego zadośćuczynienia. Człowiek – jako że jest skończony – nie jest w stanie dokonać takiego zadośćuczynienia. Bóg Ojciec posyła zatem swojego Syna, aby ten odkupił grzech człowieka. Jezus Chrystus, będąc prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, mógł zadośćuczynić Ojcu za doznaną obrazę. Srogi Bóg Ojciec daje się przebłagać ofiarą złożoną z krwi Jego Syna. Joseph Ratzinger zauważa, że nie można zaprzeczyć, iż „doskonale ulogiczniony bosko-ludzki system prawny, jaki Anzelm zbudował, zniekształca perspektywy i przez swoją nieugiętą logikę może pokazać obraz Boga w świetle budzącym grozę” (Joseph Ratzinger, Wprowadzenie w chrześcijaństwo, tłum. Z. Włodkowa, Znak, Kraków 1970, s. 184–185). Rzeczywiście, uproszczona teoria zadośćuczynienia każe myśleć 7 Zob. też: François-Xavier Durrwell, Christ Our Passover, dz. cyt., s. 43–51 oraz s. 69
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==