13 Teologia misterium paschalnego „Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, bo przecież przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha” (1 Kor 5, 7). Tych słów św. Pawła nie może przyjąć z obojętnością nikt, kto siebie nazywa chrześcijaninem, szczególnie zaś powinny one dotykać tych, którzy weszli na drogę życia zakonnego i posługi kapłańskiej. Są one bowiem jednoznacznym wezwaniem do przemiany serca (metanoia), którą nazywamy nawróceniem, radykalnym odrzuceniem grzechu – „starego kwasu” myślenia i postępowania tylko po ludzku, które sprawia, że jeden człowiek staje się dla drugiego i także dla samego siebie przeszkodą w osiągnięciu celu wyznaczonego mu przez Boga. Ta przemiana to przede wszystkim powrót do Źródła życia chrześcijańskiego, którym jest Pan, Jezus Chrystus, złożony w ofierze jako „nasza Pascha”, nasze przejście od tego, co tylko ludzkie, do życia według Ducha. Piotrowi, który jeszcze nie rozumiał tej tajemnicy i myślał wyłącznie ludzkimi kategoriami zysku i sukcesu, Jezus powiedział ostro i bez zbędnej dyplomacji: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku” (Mt 16, 23). Jedynie Chrystus Ukrzyżowany i Zmartwychwstały, żyjący nieustannie w tajemnicy swojego misterium paschalnego, może być zatem rzeczywistą przyczyną sprawczą i celową przemiany życia, którą nazywamy nawróceniem, czyli przejściem od egzystowania na sposób Adama do prawdziwego życia według miary Chrystusa. Następca św. Jana Pawła II na stolicy piotrowej, papież teolog, Benedykt XVI, wyraził to w sobie właściwy klarowny i precyzyjny sposób: U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie. Św. Jan przedstawił w swojej Ewangelii to wydarzenie w następujących słowach: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w niego wierzy [...] miał życie wieczne” (3, 16).3 3 Benedykt XVI, Encyklika Deus caritas est, 25 stycznia 2006 r., nr 1.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==