117 cięstwo Bożej sprawiedliwości, często zapominała o ukazaniu Jego miłosierdzia. Miłosierdzie zaś odnosi triumf nad sądem (por. Jk 2, 13). Ojciec Stanisław był szczególnie uwrażliwiony właśnie na ten obraz Boga Miłosiernego, którego łaski sam doznał, i dlatego pisał w swoich rozważaniach na niedziele całego roku liturgicznego: Ty, Panie, jesteś moim Zbawicielem, który tak długo na mnie czeka, abym się nawrócił, a ja niegodziwy sługa i zbieg ociągam się. Ty, Panie, jesteś Tym, który z powodu moich występków mogłeś do tego czasu jak najsprawiedliwiej tysiące razy wtrącić mnie do piekła, a zwlekałeś, abym się opamiętał. Ty wreszcie jesteś Tym, który widząc jak bardzo jestem splamiony niezliczonymi niegodziwymi czynami, powodowany tylko miłosierdziem, wezwałeś mnie do tej świętej kąpieli w najdroższej Krwi swojej, aby mnie obmyć. Nawróciwszy się w duchu i znając już swoją chorobę, bardzo niebezpieczny trąd i ostre suchoty wad i oziębłości, oto przychodzę, jestem obecny, i stojąc przed bramą świętej i zbawiennej łaźni, kołaczę, i bardzo pokornie nalegam, najmiłosierniejszy Jezu, abyś obmył wszystkie brudy mej duszy. Gdy zostanę obmyty i oczyszczony, rzucę się w Twe objęcia i oddam się słodkiemu dziękczynieniu. Po przyjęciu zaś najświętszej Eucharystii, odpoczywając pod Twoim kierownictwem i zarazem miłością, zaśpiewam: „do Ciebie lgnie moja dusza, [f. 6r] prawica Twoja mnie wspiera” (Ps 62, 9).79 Wrażliwość Ojca Stanisława na los grzeszników, szczególnie zaś tych, którzy odeszli z tego świata nagle, nieprzygotowani, będąc ofiarami wojny, zarazy czy własnej biedy, pochodzi z jego głębokiego osobistego doświadczenia cierpienia oraz pomocy Boga Miłosiernego. Już od czasów „krzyża lwowskiego”, co zaznacza dobitnie ojciec Kazimierz Wyszyński, Bóg nie oszczędzał swemu słudze trudnych doświadczeń, próbując go jak złoto w tyglu. Tak najłaskawszy i miłosierny Bóg pouczył i przygotował wtedy jeszcze młodzieńca na Założyciela Instytutu do niesienia pomocy cierpiącym w czyśćcu. Przez cierpliwość i ból przygotowywał 79 Św. Stanisław Papczyński, Wejrzenie w głąb serca, cz. 1, w: tenże, Pisma zebrane, dz. cyt., s. 501.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==