91 jej do współczesnych warunków. Konstytucje ponownie zredagowane w duchu „przystosowanej odnowy” i zatwierdzone w 1986 r., już w paragrafi e o misji wspólnoty uwzględniają jej wstawienniczy charakter: „Szczególną misją Zgromadzenia jest: z miłości ku Bogu i bliźniemu, pod przewodnictwem i opieką Maryi Niepokalanie Poczętej, z Kościołem, w Kościele i przez Kościół usilnie starać się o to, aby wszyscy, którzy jeszcze odbywają swą ziemską pielgrzymkę, jak i ci również, którzy po tym życiu doznają oczyszczenia, osiągnęli wraz ze wszystkimi świętymi pełnię dojrzałości i wiecznego szczęścia w Chrystusie” (K, 2). Wątek świętych obcowania i wstawiennictwa za zmarłymi został podjęty w K, 19: „Łączność wiernych żyjących na ziemi z braćmi, którzy zasnęli w pokoju Chrystusa, bynajmniej nie ustaje; przeciwnie, według przekonania pierwotnego Kościoła jeszcze się umacnia dzięki wzajemnemu udzielaniu sobie dóbr duchowych. Zgromadzenie więc nasze, idąc za nieustanną wiarą Kościoła w obcowanie świętych w Mistycznym Ciele Chrystusa, już od swej kolebki z wielkim pietyzmem czci pamięć zmarłych i niesie im pomoc. Niech się zatem współbracia starają modlitwami i wstawiennictwem nieść pomoc duszom w czyśćcu cierpiącym, szczególnie przez ofi arę Mszy świętej, odpusty i umartwienia, jak również ofi arując za nie dzieła swej gorliwości i inne dobre uczynki, ponieważ »święta i zbawienna jest myśl modlić się za zmarłych, aby zostali uwolnieni od grzechów« (2 Mch 12,46; Wulg.). Odnowione Konstytucje stanowią, że wszyscy [członkowie] powinni w swych modlitwach polecać miłosierdziu Bożemu zarówno zmarłych współbraci, jak i wszystkich wiernych zmarłych. Ponadto współbracia niech starają się zyskiwać odpusty udzielane przez Kościół i w miarę możliwości ofi arowywać je za dusze przebywające w czyśćcu” (K, 81). W nawiązaniu do starej tradycji Zgromadzenia Dyrektorium poleca: „W Dniu Zadusznym i przez siedem dni następnych, a także przez cały listopad, niech współbracia troszczą się w szczególny sposób o rozwój nabożeństwa za zmarłych” (D, 36). W odniesieniu do powyższego polecenia Statuty Polskiej Prowincji precyzują: „Należy utrzymać mariański zwyczaj odprawiania nieszporów za zmarłych w Dniu Zadusznym i przez siedem dni następnych oraz wygłosić z tej okazji cykl nauk o tajemnicy paschalnej Chrystusa i o eschatycznym charakterze życia chrześcijańskiego. Wskazane jest łączenie z nieszporami modlitwy powszechnej w formie wypominków. W modlitwach za zmarłych powinni uczestniczyć wszyscy członkowie domu” (nr 8). Dyrektorium szczegółowo wymienia zobowiązania modlitewne współbraci: „Każdy z kapłanów odprawi co roku jedną Mszę świętą za wszystkich zmarłych członków Zgromadzenia. Za wszystkich zaś wiernych zmarłych w każdym domu raz na rok należy odprawić jedną Mszę świętą” (D, 43). Dyrektorium poleca, aby: „Po śmierci każdego ze współbraci, czy to profesa, czy nowicjusza, powinno się w domu, do którego należał, lub gdzie indziej według decyzji przełożonego, odprawić za jego duszę 30 Mszy świętych. W innych domach prowincji, do której zmarły należał, odprawi się za niego po jednej Mszy świętej. Ponadto wszyscy
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==