90 Błogosławiony Ojciec Odnowiciel opracował nową redakcję Konstytucji, dostosowawszy ją do Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zaaprobowaną przez Piusa XI w 1930, w 3. rocznicę śmierci ich autora. Konstytucje te mówiły: „Niech się także starają modlitwami i wstawiennictwem nieść pomoc duszom wiernych zmarłych w czyśćcu cierpiącym” (nr 16). W Konstytucjach prawodawca uwzględniał troskę o wstawiennictwo za zmarłymi współbraćmi: „O śmierci zakonnika przełożony domu miał natychmiast powiadomić przełożonego generalnego i przełożonego prowincjalnego oraz wszystkie domy prowincji, aby jak najprędzej odprawiono modły za zmarłego, zawiadomić najbliższą rodzinę zmarłego, a także sporządzić jego krótki życiorys, uzupełniony przez przełożonych wyższych; życiorys ten należało zachować w archiwum” (por. nr 404). Kolejne nry 405 i 406 mówiły, że prawo do sprowadzenia zwłok do kościoła zakonnego przysługuje przełożonemu zakonnemu. Zakonnik nie miał prawa wybierać kościoła i miejsca pogrzebu, a wspólnota miała posiadać własny cmentarz lub miejsce na cmentarzu wydzielone dla grzebania swoich członków (nr 409). Po śmierci każdego ze współbraci, profesa czy nowicjusza, należało odprawić w jego domu pięć Mszy świętych: w dniu zgonu, pogrzebu, siódmym i trzydziestym oraz w rocznicę śmierci, w innych domach prowincji – po jednej Mszy św.; wszyscy członkowie prowincji przez miesiąc mieli ofi arować różaniec, a bracia w intencji zmarłego mieli przystępować do Komunii św. Za marianina, który zmarł w czasie pełnienia urzędu przełożonego generalnego modły miały być podwojone. Za zmarłego ojca lub matkę współbrata należało w jego domu odprawić Mszę św., współbracia domu zaś mieli odmówić cząstkę różańca. Za zmarłego postulanta należało w domu jego przebywania odprawić trzy Msze święte, a członkowie wspólnoty mieli odmówić za niego cząstkę różańca. Było też ogólne zalecenie, aby wszyscy polecali Bożemu miłosierdziu zmarłych współbraci (nr 416). Po śmierci papieża we wszystkich domach Zgromadzenia, a po śmierci miejscowego ordynariusza w domach leżących na terenie jego diecezji należało odprawić po jednej Mszy św. i przez tydzień odmawiać różaniec. Za znacznych dobroczyńców przełożeni byli zobowiązani do zarządzenia szczególniejszych modlitw (nr 417). Konstytucje zobowiązywały każdego z kapłanów, aby co roku odprawił po jednej Mszy św. za wszystkich zmarłych członków Zgromadzenia, a inni w tej intencji powinni uczestniczyć we Mszy św. i przyjąć Komunię św. oraz ofi arować cząstkę różańca. W każdym domu raz w roku należało odprawić jedną Mszę św. za zmarłych. Nadto współbracia mieli zyskiwać odpusty i w miarę możności ofi arowywać je za zmarłych (nr 418). W Dniu Zadusznym i przez siedem następnych dni, a także przez cały listopad współbracia mieli starać się szerzyć w szczególny sposób nabożeństwo za zmarłych (nr 419). Sobór Watykański II polecił wszystkim rodzinom zakonnym przeprowadzić rewizję swego życia i ustaw w celu odnowienia wierności względem Ewangelii i pierwotnego ducha własnej wspólnoty oraz w celu rozumnego przystosowania
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==