89 męki Pańskiej, modlitwy i pobożne nasze uczynki łączymy ze zbawiennym rozporządzeniem Stolicy Apostolskiej. Często z serdecznym współczuciem wspomagamy dusze, w ogniach czyśćcowych wypłacające się sprawiedliwości Bożej mówiąc: »Wieczny odpoczynek racz im dać Panie, a światłość wiekuista niech im nie ustanie«. Nie zaniedbujmy częstego powtarzania tego oświadczenia prawej w nas miłości Boga i bliźniego” (Gwiazda zaranna, IX, 1; cytuję za: Z. Proczek, „Miłosierdzie o. K. Wyszyńskiego dla dusz czyśćcowych”, „Immaculata” 467, s. 25). Ten długi passus dobrze wyraża myśl o niesieniu pomocy zmarłym przez marianów w XVIII w. Współbracia kapłani i klerycy codziennie, z wyjątkiem niedziel i uroczystości, odmawiali ofi cjum za zmarłych. Bracia laicy codziennie wspólnie odmawiali cały różaniec za zmarłych, a od połowy XVIII w. – jedną część, księża odmawiali różaniec prywatnie. W intencji zmarłych współbracia podejmowali posty i umartwienia. W klasztorach mariańskich erygowano bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP i propagowano niebieski szkaplerz. Celem tej działalności było m.in. pozyskiwanie orędowników za zmarłych. W Dniu Zadusznym i podczas oktawy marianie pamiętali o zmarłych w sposób szczególny: przy ołtarzu uprzywilejowanym celebrowali Msze święte i ofi cjum za zmarłych, umożliwiali wiernym skorzystanie ze spowiedzi, w ich kościołach uderzano dziewięć razy w dzwon w celu przypomnienia powinności wiernym, by modlili się za zmarłych. Pod koniec XVIII stulecia, gdy podjęli prowadzenie misji parafi alnych, pilnie troszczyli się o pobudzanie wiernych do modlitwy za zmarłych. Niestety, nie dysponujemy danymi źródłowymi, by omówić mariański apostolat wstawiennictwa za zmarłych w XIX w. Opracowane przez bł. o. J. Matulewicza Konstytucje z 1910 r., za wiedzą i zgodą papieża św. Piusa X „zostały poddane pewnym zmianom, żeby ze względu na nowe warunki składano w przyszłości śluby proste, a nie uroczyste, żeby wreszcie Ofi cjum za zmarłych, które według dawnych Konstytucji należało odmawiać codziennie, zostało łaskawie zamienione na szczególne nabożeństwo całego Zgromadzenia dla wspomagania dusz czyśćcowych, bez nakładania na członków określonych praktyk” (Dekret z 28.11.1910). Uszczegółowiając, Konstytucje zalecały, aby współbracia modlili się za wiernych zmarłych pozostających w czyśćcu (nr 5). Po śmierci współbrata odprawiano w jego intencji sześć Mszy świętych w dniach: śmierci, pogrzebu, w trzecim, siódmym i trzydziestym oraz w rocznicę jego śmierci (nr 202). W każdym domu Zgromadzenia w ciągu roku dwa razy celebrowano Mszę św. za wszystkich zmarłych współbraci Zgromadzenia, jedną za żyjących i zmarłych rodziców, krewnych i dobroczyńców oraz jedną za wszystkich wiernych zmarłych (nr 203). Po śmierci papieża odprawiano w całym Zgromadzeniu za niego Mszę św., to samo czyniono po śmierci biskupa w domach położonych na terenie jego diecezji (nr 204). Nadto Konstytucje zobowiązywały współbraci do modlitw wstawienniczych za zmarłych w Dniu Zadusznym i siedmiu dniach po nim następujących (nr 205).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==