92 członkowie prowincji mają przez miesiąc ofi arować za zmarłego swój codzienny różaniec” (D, 46). Dyrektorium nakłada na przełożonego miejscowego obowiązek rychłego powiadomienia o śmierci swego domownika przełożonych generalnego i prowincjalnego oraz wszystkie domy prowincji, aby jak najprędzej odprawiono przepisane modlitwy, oraz powiadomi najbliższą rodzinę zmarłego. Winien nadto sporządzić krótki biogram zmarłego i przesłać go do uzupełnienia przełożonym wyższym. Życiorys ten należy zachować dla zbudowania współbraci (por. D, 45). „Za zmarłego przełożonego generalnego każdy kapłan Zgromadzenia odprawi Mszę św., a po śmierci przełożonego prowincjalnego – każdy kapłan w prowincji” (por. D, 47).W modlitwach polecani są zmarli rodzice, krewni i dobroczyńcy: „Za dopiero co zmarłego ojca lub matkę któregoś ze współbraci należy w domu tego współbrata odprawić trzy Msze święte, a wszyscy członkowie tegoż domu niech ofi arują część różańca” (D, 49). Nadto: „Co roku w każdym domu należy odprawić dwie Msze święte za żywych i zmarłych rodziców i krewnych współbraci oraz jedną za dobrodziejów” (D, 42). Po śmierci postulanta lub współpracownika zespolonego „należy w domu, w którym zmarł, odprawić pięć Mszy świętych, a współbracia tego domu ofi arują część różańca” (D, 48). Dyrektorium poleca szczególne modlitwy po śmierci papieża lub biskupa diecezjalnego: Po śmierci papieża „we wszystkich domach Zgromadzenia, a po zgonie biskupa diecezjalnego w domach tejże diecezji, należy odprawić jedną Mszę świętą i przez tydzień odmawiać jedną część różańca” (D, 50). Natomiast po śmierci znaczniejszych dobroczyńców wspólnoty przełożeni winni zatroszczyć się o odprawienie za nich specjalnych modlitw (por. D, 51). Konstytucje polecają, aby już w nowicjuszach, jako jeden z istotnych składników ich życia duchowego, rozwijać gorliwość w niesieniu pomocy zmarłym (K, 166e). Kapituła generalna z 1999 r. w zatwierdzonym dokumencie Ratio formationis marianorum pogłębia powyższe polecenie Konstytucji: „Należy dopomóc nowicjuszom w zrozumieniu katolickiej tradycji modlitwy za zmarłych i zachęcić ich do osobistego praktykowania modlitwy za dusze w czyśćcu. Trzeba jednak umieścić tę duchową tradycję we właściwym kontekście i przedstawić ją na tle nauczania Kościoła na temat nadziei chrześcijańskiej oraz zasadniczych prawd eschatologicznych” (nr 105.9). Również w prowadzonym apostolacie „niech współbracia starają się w taki sposób wszczepić w umysły wiernych prawdy eschatologiczne, aby stawały się one dla nich silną pobudką zarówno do zdobywania świętości, jak i do niesienia modlitewnej pomocy umierającym oraz duszom cierpiącym w czyśćcu” (K, 118). Między innymi w nawiązaniu do powyższego paragrafu Konstytucji, wspomniane wyżej Ratio stwierdza: „Od samego początku istnienia Zgromadzenia marianie zwracali szczególną uwagę na eschatologiczny wymiar swego powołania. Za przykładem i nauką naszego Założyciela, ojca Stanisława od Jezusa i Maryi, za zasadniczą część naszej misji uznaliśmy modlitwę wstawienniczą i uczynki mi-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==