58 Papczyński świadczy i uczy nie tylko słowami, ale i przykładem własnego życia. On i jego duchowi synowie mieszkają w ubogich, maleńkich celkach 3x3,5 m, przylepionych jak jaskółcze gniazda do świątyni na Mariankach. Również ubiór i odżywianie pierwszych marianów są ubogie, skromne i niedostateczne – na wzór chłopów pańszczyźnianych. Zdumiewające są fakty życia o. Papczyńskiego. By służyć Bogu, bliźnim i ojczyźnie, wybiera drogę całkowitej ofi ary. Na tej drodze ukazuje nam pełnię życia chrześcijańskiego, zdobytą i wypracowaną w ciężkiej, mozolnej pracy, w walce z samym sobą, z której wychodzi zwycięsko, owiany sławą świętości. Dla pogłębiania religijnej świadomości ludu, tak jak św. Paweł w swym posłannictwie ewangelicznym, przemierza kraj, przez co słusznie zyskuje tytuł „apostoła Mazowsza”. Jego działalność pisarska dotyczy wielu zagadnień. Są to prace ascetyczne, homiletyczne, pedagogiczno-dydaktyczne. A celem tych wszystkich prac nie jest chwała własna, lecz kształtowanie człowieka na dziecko Boże, czyli – jak sam mówi – na świątynię, w której mieszka Bóg, oraz odrodzenie duchowe i za pośrednictwem Wielkiej Orędowniczki Najświętszej Maryi Panny – powstanie z moralnej nędzy upadającego narodu. Wielkość i świętość o. Papczyńskiego przejawiała się w trosce i pracy dla innych, zwłaszcza tych najbardziej potrzebujących i zapomnianych. I w pracy dla Kościoła, na cześć Boga Najwyższego i Matki Bożej. Ojciec Stanisław jest ideałem kapłana, także na dzisiejsze czasy, wzorem zakonnika i człowieka budzącego sumienia innych. Pokorny asceta, pokutnik za grzechy Rzeczypospolitej, za grzechy poległych na wojnach i w czasie epidemii. Mąż żywej, głębokiej wiary, a jednocześnie pełen prostoty, wrażliwości społecznej, wielkoduszności i poświęcenia dla innych. Źródłem zaś, z którego wypływały zalety tej świątobliwej duszy, było totalne zaufanie Ojcu Niebieskiemu, gorące nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu oraz dziecięca wprost miłość i ufność do Matki Najświętszej.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==