36 Tadeusz Rogalewski MIC*1 GORLIWY I WIERNY ZAKONNIK MIŁUJĄCY ŻYCIE KONSEKROWANE Życie zakonne sięga swymi początkami najwcześniejszych dziejów chrześcijaństwa. Jego istotę stanowi realizacja głoszonych przez Chrystusa rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, które podejmują ludzie żyjący we wspólnocie. Wywodzi się ono z pragnienia doskonałej miłości Boga i całkowitego poświęcenia się Jego służbie. Jest triumfem królestwa Bożego nad wszystkim, co ziemskie i doczesne. Gdybyśmy ten świat pogrążony w grzechu przyrównali do nocy, to miejsca, gdzie żyją, pracują i modlą się osoby konsekrowane, jawią się w nim jak czyste płomienie, które goreją w rozpaczliwych ciemnościach. Jeśli świat przypomina dolinę nieszczęść i łez, to klasztory jawią się w nim jak wyniosłe pagórki kąpiące się w rozsłonecznionym błękicie nieba. Nędze tego świata i jego cierpienia, mające najczęściej swe źródło w grzechu, przyzywają żyjących w ślubach zakonnych heroldów Chrystusa i błagają ich o ratunek. Domagają się od nich tego „szaleństwa”, którego św. Paweł życzył wszystkim uczniom Chrystusa, ponieważ tylko ono umożliwia im posiąść mądrość Bożą (zob. 1 Kor 3,18). Ideał ten zachwycił i porwał także młodzieńczego górala z ziemi sądeckiej, znanego dziś jako o. Stanisław Papczyński – założyciela Zgromadzenia Księży Marianów. Ojciec Stanisław również zapragnął poświęcić się Bogu i ludziom w miłości doskonałej i powierzyć się Kościołowi w szerzeniu królestwa Bożego na ziemi. Zrozumiał, że może najlepiej tego dokonać, obrawszy życie zakonne. Jan Papka lub Papiec – takie było jego imię chrzestne i nazwisko rodowe, zamienione później na Stanisław Papczyński – urodzony w 1631 r. w Podegrodziu, uczył się w szkołach zakonnych pijarów oraz jezuitów, i tam bardzo wcześnie zetknął się z ideałem życia zakonnego. Kiedy postanowił go realizować, jego wybór padł na pijarów. * Ks. dr hab. Tadeusz Rogalewski MIC, wykładowca nauk teologicznych (teologia moralna) na UWM, Olsztyn.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==