258 cesarz był coraz słabszy, konał. Zatrzymano wóz na równinie syryjskiej, otoczony został przez gwardię przyboczną, ktoś z żołnierzy podniósł mu głowę, a umierający cesarz wyszeptał ostatnie słowa: „Galileo vicistio” – „Galilejczyku, zwyciężyłeś mnie”. Ojciec Stanisław pisał: „Poświęciłeś mieszkanie swego serca marnościom i chciałbyś, żeby Chrystus przebywał z tobą? Jeżeli mówisz: „Pozostań ze mną”, dodaj jednocześnie: „A ja będę zawsze z Tobą”. Obyś chciał dzisiaj, kiedy przebywam w twoim ciele, ty też w Nim pozostawał na sposób duchowy” (TDM). „Bóg w Nim wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem” (Ef 1,4). Zadaniem życia chrześcijańskiego jest naśladować Chrystusa. Przede wszystkim dokonuje się to przez praktykowanie cnót, posłuszeństwo woli Bożej, a także – co tak mocno o. Stanisław podkreśla – naśladowanie Chrystusa w Jego cierpieniu i drodze krzyżowej, jak na przykład przez dobrowolne umartwienie ciała, znoszenie niesławy, względnie niesprawiedliwości, choroby, niedostatku, utratę dóbr doczesnych, walkę z namiętnościami. Ta praca daje łaskę zbawienia i jest powodem radości. I mówi o. Stanisław: „Zasadą prawdziwego naśladowcy Chrystusa jest to, by nie w pomyślności, ale w przeciwnościach mówić: »Dobrze, że tu jesteśmy«. Przylgnij więc do prawdziwego Niebieskiego Pasterza, a od piekielnego najemnika uciekaj, odrzucaj jego rozkosze i przynęty do zła i trzymaj się surowej nauki Krzyża i umartwienia swoich namiętności” (IC). W służbie Niepokalanej 1. Programem pracy duszpasterskiej w Polsce w 2007 r. są słowa: „Przypatrzmy się powołaniu naszemu”. Do czego jest wezwany człowiek? Jaki cel i droga zostały wytyczone? Ojciec Stanisław Papczyński w jednej z konferencji woła: „O duszo moja! Jakaż nieszczęśliwa jesteś! Jesteś ślepa, pozbawiona światła... przez tyle lat biegłaś po drogach i osiedlach świata szukając Jezusa”. Dino Buzzati ukazuje w opowiadaniu pt. Superekspres14 historię młodego człowieka, który biegnie byle do przodu, bez zobowiązań i celu życia. Wsiada do pociągu, który rusza ze stacji. Tempo i rytm mijanych okolic nadają sens podróżowania. Pociąg ma się zatrzymać na stacji pierwszej, drugiej, trzeciej, czwartej i piątej. Nagle zdziwiony pasażer spostrzega, że wszystko wokół jest obce, a każda minuta opóźnionego pociągu, to straszna strata czasu. To rodzi problemy. 14 D. Buzzati, Sześćdziesiąt opowiadań, dz. cyt.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==