253 u siebie tego Lekarza, który w każdej chwili może uleczyć liczne dolegliwości twojej duszy” (IC). 2. W jaki sposób? W życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa odkrywamy cudowne świadectwo Bożej miłości! A zwłaszcza dar przebaczenia grzechów. „Kto z grzeszników będzie rozpaczał, gdy weźmie pod uwagę to, że Jezus nie tylko bardzo łatwo odpuszcza winy pokutującym, lecz także grzeszników bierze w obronę? Naprawdę słusznie prorok wielokrotnie nawołuje: »Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego miłosierdzie (por. Ps 106,1)« (IC). Wielokrotnie i na różne sposoby podczas ziemskiego życia Chrystus okazywał swe miłosierdzie wobec grzeszników: św. Piotrowi, Marii Magdalenie, łotrowi... Ten wymiar swego miłosierdzia uczynił tematem swego nauczania: w przypowieści o dobrym pasterzu, o chwaście, synu marnotrawnym. „Uważaj, że ci, którzy przychodzą z daleka, są to nawróceni grzesznicy. Powracają oni do Chrystusa, nie znad Nilu, Tybru czy Gangesu, lecz od bram piekielnych. On także ich pokrzepia niebieskimi pociskami, a ich gorzką pokutę zaprawia słodyczą wewnętrznej rozkoszy. Ty też, jak dręczony wielkim głodem syn marnotrawny, wracasz do swego najłaskawszego Ojca z dalekiego kraju, dokąd cię zawiodły twoje niedoskonałości. O, jakże z wielką tęsknotą czeka na ciebie i woła: »Przybywaj, wracaj i nie zwlekaj«. Jak wspaniałą nutą cię przyjmuje: wielką Wieczerzą (por. Łk 14,16)” (IC). Tym darem przebaczenia staje się sakrament pokuty. Bóg zechciał, aby w Jego imieniu Kościół przebaczał grzechy. Jezus Chrystus po zmartwychwstaniu udzielił tej mocy Apostołom: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23). Spowiedź św. jest sakramentem Bożego miłosierdzia. Bóg pragnie, abyśmy naszą skruchę wobec Niego wyrażali właśnie w ten sposób: wyznając grzechy nasze i nasz ból przed kapłanem, który w Jego imieniu udzieli nam rozgrzeszenia, jeżeli widzi, że okazujemy skruchę. Ten, kto przystępuje do spowiedzi, grzech powinien wypowiedzieć w sposób prosty, jasny, podając liczbę, miejsce i okoliczność. „Szaweł podniósł się z ziemi” (Dz 9,8). „Rzeczywiście Szaweł wstał z ziemi, nie gonił już za ziemskimi pragnieniami, a nawet innych też podnosił z ziemi, mówiąc: »Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofi arę żywą, świętą, Bogu miłą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe« (Rz 12,1-2).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==