244 „Kto dobrze kieruje uczuciami, ten najlepiej zgodną symfonią chwali Boga”. I wskazuje, jak często powinniśmy śpiewać z tego Psałterza. A tym śpiewem jest: miłość, radość, żal, smutek, nadzieja, pragnienie, rezygnacja, wdzięczność. W rytm tego śpiewu włączamy pieśń sług przy ołtarzu: słuch, wzrok, dotyk, smak i węch. Jak bogatą alegorią w pracy duchowej posługuje się o. Stanisław... Trzeba dbać o czystość mistycznej świątyni. „O chrześcijaninie! Ty, który codziennie obmywasz twarz, codziennie oczyszczasz odzienie, codziennie zamiatasz dom; dlaczego nie czynisz codziennie tego samego ze świątynią Boga, którą ty jesteś? Zwróć więc uwagę na myśli całego dnia; rozważ, co powiedziałeś, a jeszcze pilniej, co zrobiłeś. Czy nie pominąłeś jakiegoś dobra albo dopuściłeś się zła? Owszem, badaj samą intencję, jaką się kierowałeś w swoich uczynkach, a oprócz tego zwróć na to uwagę, czy jakiegoś dobra nie można było wykonać lepiej?” (TDM). W rozwoju duchowym niezbędne są uczynki sprawiedliwości, są one przez o. Stanisława szczególnie podkreślane. Stan wiary i stopień duchowego wzrastania wynika z pełnienia uczynków miłosierdzia. Jest to świadectwo, które świeci w ciemnościach świata. Te uczynki jako świadectwo najlepiej ujawniają się w życiu społecznym i porównywane są do dzwonu. Ojciec Stanisław pisze: „Uderzenie wyjawia, czy dzwon jest cały, czy pęknięty? Sława i dobre imię to takie, które zachowuje się przez dobre życie, cnotę, szczerość i nieudawaną pobożność, przez nieprzerwaną gorliwość o chwałę Boga, przez prawdziwe gardzenie rzeczami doczesnymi i zabieganie o wieczne, przez miłość do Boga i umiłowanie bliźniego, przez obyczaje ułożone według Boskich doskonałości, a najbardziej przez te najwyższe cnoty stojące na czele innych cnót: Wiarę, Nadzieję, Miłość” (TDM). 3. Człowiek został zaproszony do przygody życia Bożego. Ojciec Stanisław wspomina, że stało się to wtedy, gdy została poświęcona nasza świątynia. A pierwsze poświęcenie dokonało się w chwili chrztu świętego. Drugie przez wspomnienie, czyli przeżycie rocznicy chrztu świętego. To szczególna okazja do wdzięczności Bogu. W pracy duchowej nieodzowne jest zwrócenie się o pomoc i pośrednictwo do Opiekunów mistycznej świątyni: samego Chrystusa, szczególnie do Najświętszej Maryi Panny, aniołów i świętych. Jak każdy budynek, który przez wpływy otoczenia i inne okoliczności ulega niszczeniu, musi być odnowiony, tak człowiek musi się odnawiać – najpierw przez uczynki miłosierdzia, co do duszy i co do ciała. To odnowienie mistycznej świątyni i przywrócenie pierwotnej świetności dokonuje się przez dwa sakramenty – pokutę i Eucharystię. W takiej szkole życia chrześcijańskiego świątynia Boża powołana jest do nieśmiertelności i chwały.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==