227 i ostatecznego celu. Opatrzności Bożej nie mogą udaremnić błędy i winy człowieka. Właściwą postawą człowieka wierzącego w Opatrzność jest – jak uczy Jezus – bezwarunkowe zaufanie do Boga, zdanie się na Niego w każdej sytuacji, w każdym cierpieniu i samej śmierci” (Słownik Teologiczny). Katechizm rzymski tak mówi o Opatrzności Bożej: „Stworzenie ma właściwą sobie dobroć i doskonałość, ale nie wyszło całkowicie wykończone z rąk Stwórcy. Jest ono stworzone »w drodze« (in statu viae) do ostatecznej doskonałości, którą ma dopiero osiągnąć i do której Bóg je przeznaczył. Bożą Opatrznością nazywamy zrządzenie, przez które Bóg prowadzi swoje stworzenie do tej doskonałości: »Wszystko zaś, co Bóg stworzył, zachowuje swoją Opatrznością i wszystkim rządzi, sięgając potężnie od krańca do krańca i władając wszystkim z dobrocią« (Mdr 8,1). Świadectwa Pisma św. na ten temat są jednomyślne: troska Opatrzności Bożej jest konkretna i bezpośrednia; obejmuje sobą wszystko, od rzeczy najmniejszych aż do wielkich wydarzeń świata i historii. Księgi święte z mocą potwierdzają absolutną suwerenność Boga w biegu wydarzeń: »Nasz Bóg jest w niebie; czyni wszystko, co zechce« (Ps 115,3)”. 2. W całym swoim życiu nieustannie doświadczamy opieki Opatrzności. Jest ona zdumiewająca i zawsze prowadzi nas nieomylnie do celu. Podobnie jak przemyślna aparatura pokładowa prowadzi samolot. Właśnie wystartował. Błyskawicznie wzbił się ponad białe obłoki i leciał w pełnym blasku słońca. Ukazywało się ono pasażerom z różnych stron, jakby mówiło: witajcie. Nad docelowym portem lotniczym maszyna zanurzyła się nagle w gęste chmury i posuwała się w głębokim mroku. Wydawało się, że widoczność została zredukowana do zera. Nagle pod samolotem pojawił się pas lądowiska. Wśród mgły wylądował on dokładnie w wyznaczonym miejscu, sterowany przez niewidzialne fale elektromagnetyczne, prowadzony precyzyjnie do celu. Podobnie kieruje nami Opatrzność Boża. Wiara w Opatrzność daje nam pewność, że cokolwiek się z nami dzieje, zawsze pozostajemy pod Boską opieką. Człowiek wierzący powinien być przekonany, że w jego życiu nie ma przypadków. Teologia katolicka uczy, że Opatrzność jest to opieka Boża nad wszystkim, co Bóg stworzył, a szczególnie nad człowiekiem, by wszystko doprowadzić do pełnej doskonałości i ostatecznego celu. Dlatego właściwą postawą człowieka wierzącego jest bezwarunkowe zaufanie Bogu i całkowite zdanie się na Niego. 3. Przykładem takiej wiary jest życie Założyciela Zgromadzenia Księży Marianów o. Stanisława Papczyńskiego. Doświadczył on szczególnej opieki Opatrzności, kiedy był jeszcze w łonie matki. Pewnego razu jego matka Zofi a, tuż przed wydaniem syna na świat, wracając z Nowego Sącza do Podegrodzia, przepływała łodzią z przewoźnikiem przez wezbrane wody Dunajca. Nagle zerwała się burza.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==