226 „Powstrzymaj się więc od tego i każdego innego nieuszanowania Zbawiciela. Bo jeśli Temu, którego należy czcić, nie okazujesz czci, to jest Ten, który by cię sądził na swoim ostatecznym, straszliwym, najbardziej sprawiedliwym sądzie” (IC, f. 38r). Również takim jest o. Papczyński. Od rozważań pełnych radości połączonej z entuzjazmem przechodzi do gróźb i surowych upomnień. Bo Chrystus to nie tylko Przyjaciel i Brat, to również Odkupiciel i przyszły Sędzia. On niesie radość, ale i stawia wymagania. O tym zdają się dziś nie pamiętać przedstawiciele niektórych kierunków dominujących w teologii i praktyce duszpasterskiej, gdzie już się nie mówi o grzechu i pokucie, lecz tylko o miłosnym obcowaniu z Bogiem. Natomiast o. Papczyński głosi całą naukę Chrystusa. 6. Ojciec Stanisław sam głęboko przeżył tajemnicę Eucharystii, skoro w jej rozważaniu wzniósł się tak wysoko. Świadomość wielkości Boskiego Majestatu, Jego mądrości i dobroci, która ogarnia chrześcijanina przyjmującego Ciało Pańskie, uprzytamnia, jak błogosławione są owoce tej niebieskiej Uczty. Wielka też musi być jej moc oczyszczająca i uświęcająca, skoro sam Bóg dokonuje w człowieku dzieła odrodzenia. Toteż można chyba powiedzieć, że według o. Stanisława życie eucharystyczne jest szczytowym punktem całej formacji chrześcijańskiej. Ojciec Papczyński przypisywał rzeczywiście ogromną wagę życiu eucharystycznemu. Dał temu wyraz w modlitwie przeznaczonej do odmawiania przy Komunii św. Wierzył, że człowiekowi przyjmującemu Ciało Pańskie Bóg udzieli wszelkich łask potrzebnych do prowadzenia życia prawdziwie chrześcijańskiego. Pociągnie On serce ludzkie tak skutecznie, że będzie tylko Jego pożądało, szukało i miłowało. Udzieli też ducha prawdziwej pokuty, wygasi pożądliwość ciała, usunie pychę, oddali gniew, a użyczy pokory, cierpliwości i słodyczy. Owocem życia eucharystycznego będzie głęboka wiara, nadzieja i miłość, stałość w cnocie i trwałe odwrócenie się od zła, od spraw ziemskich, a zwrócenie się ku niebieskim. Człowiek posilający się Ciałem Pańskim, będzie już tu, na ziemi, doznawał wielkiej słodyczy i radości, a także uzyska prawo do szczęścia w niebie: „Cóż będę z tobą więcej rozprawiał? Kto spożywa Chleb ten (brzmi wyrocznia Prawdy wiekuistej), chleb święty, niebieski, anielski, nadprzyrodzony, posiadający wszelką słodkość i wszelką przyjemność rozkoszy – żyć będzie na wieki” (TDM, 209). Opatrzność Boża w życiu o. Papczyńskiego 1. Co to jest Opatrzność Boża? Tak ją określa teologia katolicka: „Opatrzność Boża jest to opieka Boża nad wszystkim, co Bóg stworzył, a szczególnie nad człowiekiem, by wszystko doprowadzić do pełnej doskonałości
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==