216 swoje kryjówki tymczasowe w wodzie, w ogniu, w ptakach, w zwierzętach. Pozostaje tam ukryte niby w naczyniach – do czasu ponownego „pojawienia się”. 4. Pełna prawda o przyszłym ludzkim losie w wieczności domaga się, w przekonaniu o. Papczyńskiego, podkreślenia, że również dusza ludzka jest nieśmiertelna. Ateiści sądzą, że dusza po opuszczeniu ciała „znika w powietrzu”. Tymczasem Pismo św. świadczy, że Pan Bóg utworzył człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, na skutek czego człowiek stał się duszą żyjącą (por. Rdz 2,7), a nie duszą umierającą. Wprawdzie to, co z ziemi powstało, kiedyś do ziemi powróci, jednak tchnienie życia pochodzące z ust Bożych jest nieśmiertelne jak sam Bóg. Daje o tym świadectwo nie tylko Pismo św., ale także rozum, dlatego również niewierzący, lecz mający należytą wiedzę o duszach ludzkich, uczą, że dusza jest nieśmiertelna i po śmierci odbiera nagrodę lub karę. To powszechne przekonanie o nieśmiertelności duszy powinno, zdaniem o. Stanisława, umacniać wiarę chrześcijan, zgodnie z którą dusza zaraz po opuszczeniu ciała idzie do chwały wiecznej, albo podlega karze. Kara może być czasowa lub wieczna. Poucza o tym Duch Święty przez Mędrca, według którego źli jęczą na skutek udręki ducha, a sprawiedliwi będą żyli wiecznie i otrzymują wspaniałe królestwo i piękny diadem z rąk Pana. 5. Kreśląc perspektywy życia wiecznego, o. Papczyński bynajmniej nie zatrzymuje się na granicy śmierci i zmartwychwstania, ale pragnie uchylić rąbka tajemnicy życia, które nastąpi po zniszczeniu doczesnego mieszkania. Jest to jego zdaniem rzeczywistość tak niepojęta, że nie da się jej w żaden sposób ani pojąć, ani opisać. Jej cząstkę dojrzał św. Paweł, który „porwany do trzeciego nieba, usłyszał tam tajemne słowa, których nie godzi się człowiekowi wymawiać” (por. 1 Kor 2,9). Chwała mistycznej świątyni jest niemożliwa nie tylko do opisania, ale nawet do pomyślenia. Również w doświadczeniu mistycznym św. Augustyna znajduje o. Stanisław przesłanki świadczące o chwale człowieka, która przewyższa wszelkie pojęcie: „Nie inaczej rozumiejąc, książę doktorów św. Augustyn mówi: »Wymyka się wszelkiemu słowu, przewyższa wszelkie pojęcie ludzkiego rozumu owo przyszłe piękno oraz wspaniałość przyszłej świątyni mistycznej. Tego, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują, ani się wiarą nie pojmie, ani nadzieją nie dosięgnie«” (TDM, 226-227). Dlatego nasz autor woli raczej wzdychać do posiadania tej chwały, niż usiłować opisywać ją swoim piórem. A jednak stara się wykorzystać to, czego dusze szczęśliwe już tu, na ziemi, zdołały zakosztować w ekstazie. Z ich doświadczeń wynika, że ciała nasze po zmartwychwstaniu zostaną ozdobione takimi przymiotami, jak: niecierpiętliwość, przenikliwość, chyżość i jasność. Będzie to następ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==