187 6. Wszystkich wezwanych do kapłaństwa Ojciec Święty Jan Paweł II przykładem swym kierował do Wieczernika, gdzie szukał źródeł swego powołania i jego mocy. „Szukam źródła mego powołania. Ono pulsuje tam... w jerozolimskim Wieczerniku. Dzięki składam Panu, że podczas Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 dane mi było modlić się właśnie tam, w górnej izbie (por. Mk 14,15), w której odbyła się Ostatnia Wieczerza. Myślą przenoszę się do owego pamiętnego Czwartku, gdy Chrystus, umiłowawszy swoich aż do końca (por. J 13,1), ustanowił Apostołów kapłanami Nowego Przymierza”6. W Wieczerniku Jezus nazwał ich przyjaciółmi: „Wy jesteście przyjaciółmi moimi...” (J 15,14). Uświadomił im wówczas to, że bardzo na nich liczy. Jest wzruszające opowiadanie na ten temat: „Jezus wrócił do nieba i wdał się w rozmowę z Archaniołem Gabrielem. Nawet w niebie widoczne były oznaki ukrzyżowania. Gabriel powiedział: – Mistrzu, musiałeś bardzo cierpieć. Czy ludzie znają i doceniają miłość, jaką ich obdarzasz, oraz to, co dla nich uczyniłeś? Jezus odrzekł: – Ależ nie, jeszcze nie. Obecnie zaledwie kilku ludzi w Palestynie wie o tym. Gabriel poczuł się zakłopotany. – Cóż więc zrobiłeś, by wszyscy dowiedzieli się o Twojej miłości? Jezus odpowiedział: – Poprosiłem Piotra, Andrzeja, Jakuba, Jana i kilku innych przyjaciół, aby opowiedzieli ludziom o mnie. Powiadomieni w ten sposób ludzie powiedzą innym, ci opowiedzą następnym, następni podadzą dalej, aż ostatni mężczyzna i ostatnia kobieta w najodleglejszym zakątku ziemi usłyszą opowieść o tym, jak oddałem za nich życie, ponieważ tak bardzo ich umiłowałem. Gabriel sceptycznie zmarszczył brwi. – No tak, a co będzie, jeśli Piotrowi i pozostałym uprzykrzy się to zajęcie? Co się stanie, jeśli ludzie, którzy przyjdą po nich, zapomną? Masz na pewno także inne plany? Jezus odparł: – Nie zaplanowałem niczego więcej, Gabrielu. Ja liczę na tych ludzi”7. 7. Ojciec Stanisław Papczyński – wierny wezwaniu Bożemu – umacniał się w swoim kapłaństwie i w nim dojrzewał przy Wieczerniku Pańskim w Nowej 6 Jan Paweł II, Wstańcie, chodźmy! Kraków 2004, s. 10. 7 Paul J. Wharton, Opowiadania i przypowieści dla katechetów i nauczycieli, Warszawa 1998, s. 22.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==