137 wybrany na przełożonego generalnego, a wybór został potwierdzony jeszcze przez Zakonodawcę. W 1710 r. marianie przyjęli kolejną fundację w Skórcu k. Siedlec. Wkrótce jednak ich rozwój napotkał przeszkody. Na skutek wewnętrznych napięć młodej wspólnoty zakonnej oraz ogólnego odczucia braku kapłanów, bp Adam Rostkowski, działając w imieniu biskupa poznańskiego Szembeka, zamknął nowicjat, a marianom ok. 1716 r. nakazał opuścić klasztory i przenieść się do pracy duszpasterskiej w parafi ach. W konwentach pozostało jedynie 8 zakonników. Kryzys faktycznie był wielki również dlatego, że po 1699 r. Zakon Marianów był zatwierdzony przez Stolicę Świętą, ale pozostał bez zatwierdzonych konstytucji. Z tego powodu, kiedy w 1722 r. wyszedł z kryzysu tzw. „rozproszenia rostkowskiego”, o. J. Kozłowski udał się do Rzymu, gdzie w 1723 otrzymał od Innocentego XIII papieskie zatwierdzenie Zakonu oraz aprobatę konstytucji opracowanych na podstawie Norma vitae i dostosowanych do „Reguły dziesięciu cnót NMP”. Nowe zatwierdzenie Zakonu przyczyniło się do stopniowego rozwoju. Lata 1725-50 naznaczone były dominującą osobowością Sługi Bożego Kazimierza Wyszyńskiego (†1755), który pełnił różne obowiązki, w tym także dwa razy przełożonego generalnego (1737-41, 1747-50). Zapoczątkował on i prowadził stałą odnowę duchową Zakonu, kładąc szczególny nacisk na ścisłą wierność duchowi Założyciela, połączoną z zachowaniem Reguły i naśladowaniem dziesięciu cnót NMP. On też rozpoczął przygotowania do beatyfi kacji o. Papczyńskiego. Za czasów Wyszyńskiego nastąpił prawdziwy rozwój Zakonu wraz z fundacjami nowych klasztorów: na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego w Raśnie (1749) i w Mariampolu (1749), na Wołyniu w Berezdowie (1750), a następnie w Portugalii w Balsamão (1754), gdzie też o. Wyszyński pozostał i gdzie zmarł w powszechnej opinii świętości (21 X 1755). W drugiej połowie XVIII w. nastąpił dość szybki rozwój Zakonu, który z czasem stał się wspólnotą międzynarodową. W Portugalii zostały otwarte 2 nowe klasztory, na terenie Rzeczypospolitej (dziś tereny Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy) fundowano kolejne konwenty, a w 1779 marianie osiedlili się także we Włoszech, gdzie w Rzymie nabyli od cystersów klasztor i kościół św. Wita. Znaczny rozwój Zakonu zauważalny był za rządów generała Rajmunda Nowickiego (1776-88): w 1781 r. marianie mieli 147 członków w 13 klasztorach. Dnia 10 marca 1786 r. od Piusa VI marianie otrzymali niezależność od franciszkanów obserwantów, a 27 marca 1787 – kolejne zatwierdzenie reguły i konstytucji dostosowanych do nowego stanu prawnego. W tym okresie, w odpowiedzi na prośby biskupów, marianie zintensyfi kowali swoją działalność w głoszeniu misji ludowych, działalności charytatywnej (szpitale dla ubogich) oraz zakładaniu szkół parafi alnych przy każdym klasztorze. Często ich parafi e przekształcały się w centra nowych parafi i.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==