136 Przy wsparciu biskupa poznańskiego, Stefana Wierzbowskiego, Papczyński zamieszkał w posiadłości Karskich w Luboczy na Mazowszu i w 1671 r. przywdział tam biały habit ku czci Niepokalanego Poczęcia. Równocześnie przygotowywał dla przyszłego zgromadzenia regułę i nazwał ją Norma vitae. Aby dać początek swojemu instytutowi, w 1673 r. udał się do wspólnoty kilku pustelników żyjących w Puszczy Korabiewskiej (dziś Puszcza Mariańska) i zaproponował im swoją wizję życia zakonnego. „Eremici marianie” otrzymali aprobatę kościelną 24 października 1673 r. na mocy dekretu bp. Stanisława Święcickiego podczas wizytacji archidiakonatu warszawskiego w diecezji poznańskiej. Dnia 22 listopada 1677 r. bp Stefan Wierzbowski, ordynariusz poznański, podarował marianom kościół Wieczerzy Pańskiej w Nowej Jerozolimie (dziś Góra Kalwaria), przy którym powstał drugi klasztor, a 21 kwietnia 1679 kanonicznie erygował Zakon Marianów na terenie diecezji poznańskiej. Pierwsze prawne uznanie ze strony Stolicy Świętej wraz z przyznaniem różnych łask marianie otrzymali 20 marca 1681 r. (breve Innocentego XI Cum sicut accepimus). Zatwierdzenie papieskie zakon uzyskał w 1699 r., jednak marianie nie zdołali otrzymać pozwolenia na składanie ślubów uroczystych bez przyjęcia reguły zakonnej i pozostali jedynie przy konstytucjach Norma vitae ułożonych przez Papczyńskiego; choć początkowo spodziewali się takiego zatwierdzenia (constitutiones pro regula), musieli zaakceptować jedną z reguł zaaprobowanych przez Stolicę Świętą. Wybrano „Regułę dziesięciu cnót NMP” napisaną przez bł. Gilberta Nicolasa (†1532) pod bezpośrednim kierownictwem św. Joanny de Valois i używaną wówczas przez założony przez nią Zakon Dziewicy Maryi (OVM), potocznie zwany anuncjatkami. Ponieważ reguła ta była w jurysdykcji Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów, wybór jej pociągnął za sobą agregację do nich marianów. Papczyński jednakże w trosce o bezpieczny i stabilny rozwój nowego zakonu już wcześniej, tj. w 1691 r., poprosił także obserwantów o sprawowanie jurysdykcji nad marianami, na co tego samego roku wyrazili oni zgodę. Po uzyskaniu 21 września 1699 r. od obserwantów pozwolenia na składanie uroczystych ślubów na „Regułę dziesięciu cnót” Innocenty XII dnia 24 listopada 1699 r. prawnie zatwierdził Zakon Marianów, poleciwszy nuncjuszowi w Warszawie przyjęcie od nich ślubów. W tym czasie zakon liczył ok. 20 członków w 3 konwentach (trzeci został erygowany 15 października 1699 w Goźlinie). Marianie ubierali się w biały habit na cześć Niepokalanego Poczęcia NMP, pod którym nosili biały szkaplerz z wyhaftowanym lub wybitym obrazem Niepokalanego Poczęcia Maryi, ozdobiony kolorem niebieskim, u pasa decymkę, czyli dziesięć czarnych paciorków różańca, symbolizujących dziesięć cnót ewangelicznych Najświętszej Maryi Panny. Papczyński był przełożonym generalnym aż do śmierci (†17 IX 1701). Jego wikariuszem, a później także asystentem, był o. Joachim Kozłowski (†1730),
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==