135 Andrzej Pakuła MIC ZGROMADZENIE KSIĘŻY MARIANÓW. HISTORIA I DUCHOWOŚĆ1 Zgromadzenie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (Congregatio Clericorum Marianorum ab Immaculata Conceptione BVM: MIC) jest kleryckim zgromadzeniem zakonnym założonym w Polsce w 1673 r. przez Sługę Bożego Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego. Dnia 24 listopada 1699 r. zostało zatwierdzone przez Innocentego XII (breve „Exponi nobis nuper”) na „Regule dziesięciu cnót NMP” jako ostatni w Kościele zakon kleru regularnego o ślubach uroczystych, a w latach 1909-10 zostało odnowione i zreformowane przez bł. Jerzego Matulaitisa-Matulewicza (†1927). Dzieje Ideę nowej wspólnoty Papczyński po raz pierwszy wyraził 11 grudnia 1670 r., kiedy opuszczał zakon pijarów po uprzednim uzyskaniu indultu odejścia, i kiedy dokonał Oblatio, czyli aktu ofi arowania siebie Bogu i Maryi Niepokalanej, oraz przyrzekł zachować śluby zakonne w Towarzystwie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia. Był przekonany o „Boskiej wizji, która była wyryta w [jego] duszy, dotyczącej założenia Zgromadzenia Niepokalanego Poczęcia NMP”. Złożył zarazem tzw. „ślub krwi”, tj. gotowość obrony prawdy o Niepokalanym Poczęciu NMP aż do oddania życia. Celem szczegółowym, któremu chciał poświęcić swoją nową wspólnotę, było przede wszystkim szerzenie kultu Niepokalanego Poczęcia NMP. Kilka lat później sformułował kolejne cele: pomoc zmarłym, zwłaszcza nagle i bez przygotowania, tj. żołnierzom i ofi arom zarazy, oraz pomoc proboszczom w posłudze duszpasterskiej, w szczególności wśród „ludu prostego” i religijnie zaniedbanego. 1 Skrócona wersja tego artykułu (niestety, z błędami odredakcyjnymi) ukazała się w Encyklopedii Katolickiej, t. XI, kol. 1353-1355.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==