134 złotą regułą duszpasterstwa powołań. Następnie przed podjęciem decyzji przyszłościowej o. Stanisław jako młody człowiek stanął przed problemem wyboru życia w rodzinie czy życia zakonnego. Wybrał odważnie i mądrze, co pokazuje, że umiał wartościować. Ponadto Ojciec Założyciel staje przed nami jako niestrudzony wędrowny głosiciel Ewangelii, jako orędownik dusz czyśćcowych, apostoł trzeźwości, żarliwy głosiciel prawdy o Niepokalanym Poczęciu NMP: „Czyńcie wszystko dla chwały Maryi”, „Nikt nie ujrzy Maryi w pałacach niebieskich, kto w ziemskim mieszkaniu Jej naśladować nie będzie”. Papież Pius XI w liście Unigenitus Dei Filius (1924) do przełożonych zakonnych pisał: „Zachęcamy wszystkich zakonników do brania sobie za wzór swego założyciela, jeśli chcą obfi cie uczestniczyć w łaskach płynących z ich powołania. Kiedy ci sławni ludzie zakładali swe rodziny zakonne, byli jedynie posłusznymi wykonawcami natchnienia danego im przez Boga. Każdy z nich, chciał nadać swej rodzinie charakter specjalny, którym powinni odznaczać się przyszli synowie i od którego nigdy nie powinni oddalać się. Niech więc wszyscy synowie przejmują się i troszczą o uczczenie swego Ojca i Prawodawcy, postępując według jego wskazówek, napełniając się jego duchem, pewni, że nigdy nie upadną, jak długo będą kroczyć śladami swego Założyciela”. W świetle beatyfi kacji musimy nabierać przekonania, że Ojciec Założyciel mimo upływu czasu jest postacią „współczesną”. Uwierzyć, że w duszę Założyciela Bóg włożył bogactwo darów, z których powinniśmy korzystać. W świetle cnót, wydarzeń, pism i wypowiedzi Założyciela rozwiązywać problemy życia codziennego. Kościół wierzy, że założyciel, z woli Boga, dla swych duchowych synów może być wzorem, natchnieniem i pośrednikiem na wszystkie czasy. Przez naśladowanie jego cnót, modlitwy za jego pośrednictwem, jego synowie mogą odnowić swą gorliwość. Wierny kult założyciela ujawnia w zgromadzeniu pewną rękojmię żywotności i siły apostolskiej. Dlatego Kościół w dekrecie soborowym Perfectae caritatis poucza nas i upomina: „Odnowa życia zakonnego obejmuje ustawiczne powracanie do źródeł życia chrześcijańskiego i do pierwotnego ducha ożywiającego instytut. Należy wiernie rozeznawać i zachowywać ducha i właściwe zamiary Założyciela”. A więc wstańmy, chodźmy w przyszłość z Ojcem Założycielem.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==