107 że zbawiająca łaska Boga wydaje owoce w każdej epoce i w każdym miejscu, w osobach żyjących w bardzo różnych zewnętrznych okolicznościach. Pascha Jezusa Chrystusa, czyli Jego śmierć na krzyżu za nasze grzechy i zmartwychwstanie dla naszego usprawiedliwienia, dzięki której grzesznicy stają się świętymi świętością Chrystusa, stanowi obecnie fundament refl eksji teologicznej i absolutne centrum życia liturgicznego we wszystkich jego przejawach. Liturgia jest bowiem ze swojej istoty celebracją misterium zbawienia, które dokonało się w Jezusie Chrystusie. Odnosi się to również do roku liturgicznego, którego ważną część stanowią wspomnienia świętych i błogosławionych. Wprost mówi na ten temat Konstytucja liturgiczna: „W dniu ich [świętych – M.Z.] narodzin dla nieba Kościół głosi misterium paschalne w świętych, którzy z Chrystusem współcierpieli i zostali z Nim współuwielbieni, przedstawia ich wiernym jako przykład, pociągający wszystkich przez Chrystusa do Ojca, a przez ich zasługi wyjednywa Boże dobrodziejstwa”2. „Uroczystości świętych głoszą cuda Chrystusa w Jego sługach, a wiernym podają przykłady do naśladowania”3. Święci i błogosławieni są zatem ukazani całej wspólnocie Kościoła jako ci, którzy żyli w pełni Paschą Chrystusa. Kiedy Kościół ich czci, to rozpoznaje i proklamuje zwycięską łaskę Chrystusa, Jedynego Odkupiciela i Pośrednika. Składa także Ojcu dziękczynienie za miłosierdzie dane nam w Chrystusie, które stało się widzialne i skuteczne w którymś z członków wspólnoty Kościoła4. To sam Chrystus jest Święty5; inni ludzie są świętymi w tej mierze, w jakiej żyją w komunii z Chrystusem i zostali do Niego upodobnieni. Liturgiczna cześć wobec świętych i błogosławionych to zatem nie tyle kult tych osób, ile raczej samego Jezusa Chrystusa, uwielbionego w życiu i śmierci swoich wiernych. Podstawowym przejawem czci świętych w Kościele jest wspominanie ich w ramach celebracji Eucharystii. Mówi się niekiedy wówczas o celebracji Eucharystii „ku czci świętych”. Należy oczywiście zawsze pamiętać o tym, że każda Eucharystia jest ze swojej natury celebracją ku czci samego Boga. Celebrację Eucharystii „ku czci świętego” można natomiast rozumieć w tym sensie, że jest to celebracja ku czci Boga, który w szczególny sposób został uwielbiony w tym człowieku. Jest to ponadto celebracja paschalnego misterium Jezusa Chrystusa, które wypełniło się we wspominanej osobie świętej. Wspomnienie świętego (łac. memoria) ściśle łączy się z celebracją pamiątki (łac. memoriale) Paschy Jezusa Chrystusa. Oczywiście, nie chodzi tu o pamiątkę w potocznym rozumieniu tego 2 Sobór Watykański II, Konstytucja liturgiczna „Sacrosanctum Concilium” (KL), nr 104. 3 KL, 111. 4 Por. M. Auge, Le feste del Signore, della Madre di Dio e dei santi, w: A. Chupungco (ed), L’anno liturgico. Storia, teologia e celebrazione, Genova2 1989, s. 256. 5 Kościół modli się w hymnie Gloria: „Albowiem tylko Tyś jest Święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste”.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==