340 grudzień O, szczęśliwa Świątynio, w której ta lampa przykazań Bożych nigdy nie gaśnie! [Mistyczna świątynia Boga, VIII] 2 „Ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku, z mocą i wielką chwałą” (Łk 21, 27). Rozważ, jak wielkie będzie wówczas zawstydzenie tych, którzy wzgardzili Chrystusem, nie chcieli pójść za Nim, zabili Go (uśmiercając na krzyżu jak największego zbrodniarza i łotra), gdy zobaczą Jego majestat i chwałę. I przeciwnie, jak wielka okaże się radość tych, którzy nie tylko poszli za wzgardzonym Jezusem, nie tylko Go wyznawali, lecz również głosili Go, i z miłości do Niego nie tylko doznali wzgardy, ale też ponieśli śmierć. Zstąpi budowy wszechświata, przejętym przez teologię neoplatońską i astrologię chaldejską, a także przez niektórych badaczy chrześcijańskich, sfera empirejska jest najwyższą, ognisto-świetlistą sferą dostępną dla bytów stworzonych, zamieszkałą przez aniołów i świętych. Por. G. Reale, Historia filozofii starożytnej, t. 2, tłum. E.I. Zieliński, Lublin 1996, s. 438-451; M. Kurdziałek, Empirejskie niebo, Encyklopedia Katolicka, t. IV, Lublin 1995, kol. 963.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==