styczeń 339 1 Przykazanie jest ową kolumną ognistą w nocy, a w dzień słupem obłoku, który nas prowadzi do wieczystej „ziemi obiecanej” (por. Wj 13, 22), pewnych, że za przewodem tego światła do niej dojdziemy. „Gdyż polecenie to – mówi Bóg – które ja dziś daję tobie, nie jest gdzieś nad tobą ani nie jest daleko odległe [...]. Ale bardzo blisko ciebie jest słowo, w ustach twoich i w sercu twoim, abyś je pełnił” (Pwt 30, 11.14). W jakim celu? Aby zamieszkał w tobie Chrystus. Posłuchaj Go: „Jeśli mnie kto miłuje (przytacza to Jan), będzie strzegł słów moich (mianowicie przykazań), a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy, i mieszkanie u niego uczynimy” (J 14, 23). O, bardzo szczęśliwi zachowujący przykazania Boga! Bóg ich nie tylko podnosi do gwiazd, ale także zstępuje do nich, i Ten, który mieszka w niedostępnej światłości, pozostaje w nich i króluje, jakby na wysokim tronie, jakby w empirejskim mieszkaniu!1 1 Zgodnie z Arystotelesowym modelem sferycznej
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==