42 Piusa X. Dodaje się następujące racje: a) w czasie misji nasi księża używają krzyża misyjnego i stuły, bez komży; b) w kościołach powierzonych naszej pieczy nasi księża nie są zobowiązani używać komży przy słuchaniu spowiedzi; c) jeśli okoliczności miejsca skłaniają do tego, księża i klerycy naszego zgromadzenia nakładają na sutannę czarny pas64. Powyższe przepisy podkreślały, że w przypadku księży marianów, strój duchowny miał im niejako zastępować strój zakonny. Bracia pozostawali bez stroju. 3.2. Konstytucje z 1930 roku Kilka lat po Kapitule Gdańskiej, już po śmierci bł. Odnowiciela, zmieniły się Konstytucje, z uwagi na potrzebę ich dostosowania do nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917). Nowe ustawy z 1930 r. precyzowały, iż duchowni mają ubierać strój duchowny stosownie do uprawnionych zwyczajów miejscowych, a bracia zakonni strój świecki, odpowiadający ich obowiązkom. Powtórzyły też obowiązek noszenia ubrania skromnego i prostego, ale przyzwoicie utrzymanego i podkreśliły, że ma ono odpowiadać duchowi ubóstwa65. Warto w tym miejscu wspomnieć, że w przeważającej większości wspólnot zakonnych rozpoczęcie nowicjatu lub złożenie pierwszej profesji wiązało się z obłóczynami nowicjusza lub neoprofesa w strój właściwy danemu instytutowi. Marianie rozwiązali tę kwestię odnośnym przepisem w pierwszych Konstytucjach odnowionego Zgromadzenia, mówiącym, że bracia rozpoczynający nowicjat otrzymują medalik z wizerunkiem Najświętszego Serca Jezusowego z jednej strony, a z drugiej – NMP 64 Cyt. za: J. Vaišnora, O ubiorze, s. 109. 65 Zob. Constitutiones Congregationis Clericorum Regularium Marianorum sub titulo Immaculatæ Conceptionis Beatissimæ Virginis Mariæ, Romæ 1930, cap. I, art. III, p. 12.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==