37 poprosił, aby wolno było marianom wieść życie bez żadnych oznak zewnętrznych i habitu zakonnego52. Tę samą prośbę, uzasadniając ją warunkami życia pod zaborem rosyjskim, powtórzył o. Matulewicz w piśmie z 30 lipca 1909 r. do kard. José Vives y Tuto OFMCap, prefekta Kongregacji Zakonników53. Stolica Apostolska przychyliła się do powyższych próśb i zatwierdziła zreformowane Zgromadzenie Księży Marianów oraz jego nowe Konstytucje 28 listopada 1910 r. Rozpoczął się nowy rozdział w życiu marianów. 52 Ponieważ wszyscy sądzą, że pewne ogniska życia zakonnego są konieczne w naszych stronach, a równocześnie są kandydaci, którzy już od dawna pragną wstąpić do naszego Zgromadzenia, rozważywszy sumiennie to wszystko, doszliśmy do wniosku – jeżeli z powodu zakazów rządowych inaczej zaradzić nie można – aby w Zgromadzeniu Księży Marianów wolno było, za zgodą Stolicy Apostolskiej, wieść życie bez żadnych oznak zewnętrznych naszego powołania. Proszę przeto, aby Stolica Apostolska, biorąc pod uwagę przeszkody życia zakonnego, jakie u nas istnieją, zwolniła nas od noszenia habitu zakonnego. Bukowicz, Górski, Odrodzenie Zgromadzenia, s. 68. 53 I. W imperium rosyjskim władza państwowa dokonała kasaty wszystkich zakonów i zgromadzeń zakonnych. Także i Zgromadzenie Księży Marianów od roku 1864 nie mogło i nie może nadal przyjmować nowicjuszy. W ten sposób Zgromadzenie Księży Marianów wkrótce przestanie w ogóle istnieć. Chyba, że nie zważając na zakaz państwowy, będzie nadal przyjmowało nowicjuszy i prowadziło życie zakonne, nie zdradzając się z tym, na ile to możliwe, przed władzami państwowymi. Że taki rodzaj życia zakonnego w Rosji jest możliwy dowodzą tego inne liczne tego rodzaju zgromadzenia zakonne, które tu dobrze się rozwijają i są bardzo pomocne dla Kościoła. Przeto i Zgromadzenie Księży Marianów pokornie prosi, aby i jemu było wolno, nie zważając wcale na niegodziwe prawa państwowe, ale stosując się jedynie do praw Kościoła – świętej Matki naszej – istnieć dalej, nie okazując niczym na zewnątrz, o ile to możliwe, wobec władz, swojej przynależności do zakonu. II. […] Przeto pokornie prosimy: 1) aby Stolica Apostolska zdyspensowała nas łaskawie od noszenia habitu zakonnego. Bukowicz, Górski, Odrodzenie Zgromadzenia, s. 74.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==