36 można odtworzyć jego specyficzny krój, jaki posiadał w momencie, w którym przestał nas prawnie obowiązywać. Jest także możliwe odtworzenie wyglądu koronki dziesięciu cnót NMP, jaką nosili marianie przy habicie. Zachował się jeden jej egzemplarz, który znaleziono przy kościele Wieczerzy Pańskiej na Mariankach w Górze Kalwarii i który najprawdopodobniej należał do pochowanego tam o. generała Tadeusza Białowieskiego (1750-1832)49. 2.4. XX wiek, przed odnowieniem Po ukazie kasacyjnym z 1864 roku wydawało się, że Zgromadzenie powoli i naturalnie umrze wraz z ostatnimi swoimi profesami. Do ostatniego żyjącego marianina, przełożonego generalnego o. Wincentego Sękowskiego, zgłosił się ks. Jerzy Matulewicz, wyrażając listownie wolę wstąpienia do zakonu. W liście z Petersburga z 8-9 września 1908 roku, Błogosławiony nasz Odnowiciel zadeklarował, iż oprócz niego jest jeszcze kilku chętnych, aby przywdziać habit mariański50. Bł. Jerzy liczył najpierw na odrodzenie klasztoru w Mariampolu na drodze legalnej. Rychło okazało się, że te nadzieje były płonne i że należy odrodzić marianów, chociażby i potajemnie, jeżeli inaczej nie można51. Toteż w piśmie z dnia 20 lipca 1909 roku do papieża św. Piusa X, o. generał W. Sękowski 49 Wg przekazu ustnego ks. Jana Kosmowskiego MIC. 50 Goszcząc w Mariampolu błagałem Drogiego Ojca, by nie przestawał troszczyć się o uzyskanie pozwolenia władz na otwarcie klasztoru. Czyniłem to ze względu na samego siebie oraz kilku moich przyjaciół. Już od dawna odczuwam pragnienie doskonalszego życia. […] Teraz, kiedy w naszym kraju panuje większa wolność, kiedy zaczynają się odradzać zakony, chciałbym zrealizować swoje pragnienia, a zwłaszcza pragnąłbym wstąpić do Zgromadzenia Marianów. Rozmawiałem o tym z jednym ze swych przyjaciół; on również wraz ze mną od razu by wstąpił. Prawie jesteśmy pewni, że jeszcze dwóch naszych przyjaciół również by chciało przywdziać habit mariański. Jestem przekonany, że później za nami poszliby niektórzy z naszych uczniów. J. Bukowicz, T. Górski, Odrodzenie Zgromadzenia Księży Marianów w latach 1909-1910 (dokumenty), Warszawa 1995, s. 51-52. 51 Tamże, s. 63.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==