35 dany habit biały i tenże z rąk Nuncjusza przyjął i dlatego odmienić go sine assensu Sedis Apostolicæ nie mogę46. Opisy stroju marianów z XVIII wieku różnią się nieco między sobą. Z pomocą przyjść nam tu mogą przekazy ikonograficzne białych mariańskich zakonników z XVII, XVIII i XIX w., z których osiemnaście zachowało się do naszych czasów. Można jedynie dodać, że mariański strój zakonny dopełniało nakrycie głowy w postaci czarnego biretu i czarnej piuski47. 2.3. Wiek XIX Pomimo gotowości do zmiany koloru mariańskiego habitu, jaką wyraził o. generał Nowicki, myśl ta nie została podjęta w następnym stuleciu. Czasami jedynie trudne okoliczności tamtych czasów wymuszały na przełożonych pewne ustępstwa od ogólnie obowiązującej reguły. O jednym z nich czyni wzmiankę ks. Sydry: W części Polski, oderwanej w pierwszym rozbiorze, już w r. 1832 zabronił rząd schizmatycki wstępowania do zakonów. Z tego powodu generał o. Placyd Czubernatowicz pozwolił diakonowi Onufremu Szyrwidowi na chodzenie w czarnej sutannie świeckich księży, by nie zdradzał, że jest zakonnikiem48. Poza opisanym wyżej przypadkiem należy chyba przyjąć tezę, że XIX-wieczni marianie pozostali wierni swojej zakonnej szacie, żyjąc niekiedy nawet poza wspólnotą zakonną. Dowodzić tego może 11 fotografii, jakie się zachowały. Na podstawie tych fotografii i ryciny z 1848 r., jak również posiłkując się pozostałą XVIII-wieczną ikonografią ukazującą mariański habit, ze znaczną precyzją 46 List o. Rajmunda Nowickiego do bpa Kossakowskiego, 29 września 1782 roku. Kopia w archiwum generalnym w Rzymie i archiwum prowincjalnym w Warszawie. 47 Por. Sydry, Organizacja Zgromadzenia, s. 80, oraz materiał ikonograficzny z XVIII i XIX w. z Balsamão i z Polski. 48 Sydry, Czcigodny Sługa Boży, s. 287.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==