30 Czcigodny sł. Boży o. Kazimierz od św. Józefa Wyszyński (1700-1755) w przedmowie do Gwiazdy zarannej opisuje habit noszony przez marianów za jego czasów: […] Zakon, chcąc na zewnątrz podkreślić kult Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, przyjął biały habit, pod którym zakonnicy noszą biały szkaplerz z wyhaftowanym lub wybitym obrazem Niepokalanego Poczęcia Maryi, ozdobiony kolorem niebieskim, u pasa zaś mają zawieszoną decymkę, czyli dziesięć czarnych paciorków różańca, symbolizujących dziesięć cnót ewangelicznych Najświętszej Maryi Panny34. Będąc już w Portugalii z zamiarem przeszczepienia tam Zakonu Marianów, o. Wyszyński zamieścił w swym Dzienniku wzmiankę w odniesieniu do koloru mariańskiego habitu oraz szczególnego przesłania teologicznego, jakie niósł z sobą ów kolor: […] Gdy przybyliśmy do Lizbony, najpierw mieliśmy wielki spór co do habitu. Przed nami utworzyli się zakonnicy Niepokalanego Poczęcia, którzy przyjęli biały habit i błękitny płaszcz. Tocząc o to wielki spór, doprowadziliśmy do tego, iż wszyscy uznali, starać sumiennie o ich czystość, jako że brudne ubóstwo nie powinno się nikomu podobać. Jakość sukna i jednolitość ma być zachowana przez wszystkich. Sznur franciszkański ma być noszony przez każdego jako pas. Statuta Patrum Marianorum Ordinis B.V.Mariæ, w: Regra dos Religiosos Marianos, Lisboa 1757, s. 264. 34 Z. Proczek MIC, Stróż duchowego dziedzictwa marianów; wybór pism o. Kazimierza Wyszyńskiego, Warszawa – Stockbridge 2004, s. 35. Por. także Objaśnienie z Informacją o zakonie OO. Maryanów, Zebrania Niepokalanego Poczęcia Maryi, w: Uwiadomienie o sukience albo szkaplerzu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, który się rozdaje wszelkiego stanu ludziom przez WW. OO. Maryanów, Berdyczów 1773 (reprint z 2001 r.), s. 22. Co do szkaplerza, to przywileju jego nakładania osobom świeckim udzielił w 1732 roku generał teatynów o. Wyszyńskiemu, na trzy lata. Co trzy lata przywilej miał być ponawiany. 11 września 1789 roku Stolica Apostolska przyznała marianom ów przywilej na 10 lat z możliwością jego odnawiania. W czasie rozbiorów Rzeczypospolitej, z powodu utrudnionych kontaktów z Rzymem, marianie przywilej ten utracili. Dopiero 15 września 1841 roku, o. Jan Dziewulski, marianin i kapelan Czartoryskich, uzyskał znowu dla marianów prawo błogosławienia szkaplerza i koronki, za zgodą biskupów miejsca – przywilejów – jakie mają teatyni.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==