24 Trzeci element teologiczny odnośnie do habitu (oprócz wymienionych już znaku konsekracji i świadectwa ewangelicznego ubóstwa) dodaje św. Jan Paweł II w adhortacji Vita consecrata: przynależność. Ponieważ ubiór jest znakiem konsekracji, ubóstwa i przynależności do określonej rodziny zakonnej, wraz z Ojcami synodalnymi gorąco zalecam zakonnikom i zakonnicom, aby nosili właściwy sobie strój, odpowiednio przystosowany do okoliczności miejsca i czasu. Tam, gdzie jest to konieczne z ważnych względów apostolskich, mogą także nosić zwykłe ubranie, odpowiadające ich godności oraz przepisom danego zgromadzenia, oprócz tego zaś stosowny symbol wskazujący na ich konsekrację13. Jak widać, papież złagodził wymóg noszenia habitu w sytuacjach wynikających z ważnych względów apostolskich. W przeciwieństwie do Perfectæ caritatis, Ojciec Święty dotknął w swojej adhortacji kwestii ubioru członków tych wspólnot, które nie posiadają stroju zakonnego: Instytuty, które od chwili powstania albo na mocy obowiązujących obecnie Konstytucji nie mają określonego stroju, winny zadbać o to, aby ubiór członków tych Instytutów wyrażał swoją prostotą i godnością naturę ich powołania14. Ważne wydaje się umiejscowienie tekstu o ubiorze w podrozdziale Świadkowie Chrystusa w świecie oraz najbliższy kontekst treściowy. Ojciec Święty wskazał na potrzebę świadectwa osób konsekrowanych poprzez styl życia mający wskazywać na ideał, który wyznają, gdy starają się być żywym znakiem Boga oraz wymownym, choć często dokonywanym w milczeniu przepowiadaniem Ewangelii15. Świadectwo poprzez strój zakłada zatem pierwotne świadectwo poprzez ewangeliczny sposób życia. Jan Paweł II 13 VC 25. 14 Tamże. 15 Tamże.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==