23 w Nazarecie i w Najświętszym Sakramencie, a z drugiej pomagać w przenikaniu i ewangelizowaniu różnych środowisk. Zakonnicy i zakonnice mają się tu wyróżniać nie strojem, lecz miłością, sposobem życia, zawierzeniem Bogu i oddaniem człowiekowi. Oddzielną formę bezhabitowego życia konsekrowanego, ale nie zakonnego, stanowią instytuty świeckie. Zapewniają one, każdy zgodnie ze swoim charakterem, skuteczną obecność w społeczeństwie. Członkowie tychże instytutów ślubują rady ewangeliczne i prowadzą apostolat, który łączy ich konsekrację i świeckość. Starają się przepajać społeczeństwo duchem Ewangelii i dążą do przemiany świata od wewnątrz, przez swoją aktywną obecność w życiu zawodowym, rodzinnym, społecznym, politycznym itd. Żyją w świecie jako świeccy albo duchowni, nie prowadzą życia wspólnotowego. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku zobowiązuje członków instytutów zakonnych do noszenia stroju zakonnego jako znaku konsekracji i świadectwa ewangelicznego ubóstwa10. KPK powtarza wiodący motyw soborowej zasady odnoszącej się do habitu, aby wyrażał ducha ubóstwa i prostoty. Fundamentalna pozostaje nauka o habicie jako znaku konsekracji. Zakonnicy duchowni instytutu, który nie ma własnego stroju, powinni nosić strój duchowny zgodnie z postanowieniem kan. 28411. Wspomniany zaś kan. 284 mówi: Duchowni powinni nosić odpowiedni strój kościelny, według przepisów wydanych przez Konferencję Episkopatu, a także zwyczajów miejscowych, zgodnych z przepisami prawa12. 10 „Zakonnicy powinni nosić strój instytutu, wykonany zgodnie z przepisami własnego prawa, na znak swojej konsekracji i świadectwa ubóstwa”. KPK 669 § 1. 11 KPK 669 § 2. 12 KPK 284.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==