22 mocny ruch na rzecz większego włączenia się osób konsekrowanych w apostolat i życie świata pojawił się w wieku XVI. Wtedy to większość zakonów kleru regularnego uznała, że ich prezbiterzy nie powinni się wyróżniać ubiorem od kleru diecezjalnego, a bracia zakonni od ludzi świeckich. Po rewolucji francuskiej i w wieku XIX zaczęły powstawać zgromadzenia męskie i żeńskie bez zewnętrznych oznak przynależności zakonnej. Najczęściej było to spowodowane koniecznością funkcjonowania w czasie prześladowań życia zakonnego. I tak np. licznie zakładane przez bł. Honorata Koźmińskiego pod koniec XIX wieku bezhabitowe zgromadzenia żeńskie jako cel stawiały sobie naśladowanie ukrytego życia Najświętszej Rodziny z Nazaretu i współdziałanie z Bogiem w uświęcaniu pracy ludzkiej. Według tego błogosławionego kapucyna osoba konsekrowana żyjąca w ukryciu ma możliwość naśladowania samego Jezusa, który większość swojego życia spędził właśnie w ukryciu7 oraz Maryi, która służyła Bogu w wielkim ukryciu przed światem i chociaż przechodziła doskonałością wszystkie zakonnice tego świata, jednakże nie odróżniała się od osób swego stanu osobliwym ubraniem lub odosobnionym mieszkaniem, ani w zajęciach i stosunkach z ludźmi8. Błogosławiony Honorat nie uważał formy życia ukrytego za rewolucyjną, ale traktował ją jako sięgnięcie do samego serca chrześcijaństwa – Ewangelii oraz powrót do pierwszych wieków istnienia Kościoła9. Brak zewnętrznych oznak zakonnej konsekracji ma tu z jednej strony jednoczyć zakonników i zakonnice z Chrystusem ukrytym 7 Por. A. Baran, P. Piasecki, Polskie szkoły duchowości w tysiącletniej historii narodu, w: Duchowość przełomu wieków, red. M. Szymula, S. Urbański, Warszawa 2000, s. 95-96. 8 Cyt. za: D. Olszewski, Kontekst historyczno-religijny odnowienia Zakonu Marianów (XIX-XX w.), http://www.jubileusz.marianie.pl/files/Olszewski_kontekst. pdf, [wydruk z dnia 30.12.2009] s. 6. 9 Baran, Piasecki, Polskie szkoły, s. 92.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==