21 Habit stanowił znak konsekracji dla Boga i przynależności do wspólnoty. Osoby konsekrowane poprzez habit wyrażały wobec siebie nawzajem, że są braćmi i siostrami, a na zewnątrz, że należą do tej samej wspólnoty. Ten sam strój objawiał równość braci i sióstr wobec Boga i odgrywał rolę jednoczącą wewnątrz wspólnoty danego instytutu. Poprzez specyficzny habit założyciele pragnęli wyrazić najważniejszy rys duchowy czy apostolski powstającej wspólnoty. Habit stawał się więc nie tylko znakiem rozpoznawczym danego instytutu, ale również nośnikiem charyzmatu poszczególnych zakonów. Słowo „habit” wywodzi się również od łacińskiego habito, habitare – mieszkać. Osoba konsekrowana od chwili obłóczyn przywdziewa na siebie specjalne „mieszkanie”, w którym będzie przebywać ze swym Oblubieńcem aż do śmierci. Klasztor jest jej mieszkaniem zewnętrznym, zmiennym, ponieważ przełożeni mogą ją w każdej chwili przenieść do innego domu. Natomiast habit będzie jej towarzyszył wszędzie, dokądkolwiek Opatrzność Boża ją zaprowadzi. Habit nie oddziela od świata stworzonego przez Boga. Oddziela tylko od świata zdeformowanego przez grzech, który oddał się w niewolę demonów. Habit ma prowadzić do opuszczenia, w sensie duchowym, tego świata – pożądliwości ciała, oczu i pychy żywota. Zgodnie z tradycją życia konsekrowanego i dziedzictwem duchowym Kościoła zaleca się zakonnikom przed przywdzianiem habitu ucałować go ze czcią i wdzięcznością za to cudowne mieszkanie, w którym mogą przebywać sam na sam z ukochanym Panem, w oczekiwaniu na białą szatę w wiecznej szczęśliwości, w domu Ojca. Habit jako znak wyróżniający osoby konsekrowane wprowadzono na przełomie IV i V wieku. Z czasem stał się strojem wszystkich zakonników, a Stolica Apostolska strzegła jego noszenia specjalnymi dekretami. Kolejny,
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==