20 Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. zniósł podział na śluby uroczyste i proste, a co za tym idzie – na zakony i zgromadzenia zakonne. Obecnie od strony formalnej wspólnoty dzieli się na instytuty życia konsekrowanego (w tym instytuty zakonne i instytuty świeckie) oraz stowarzyszenia życia apostolskiego. Ojciec Odnowiciel, za aprobatą Kościoła, przeprowadził marianów od habitowego zakonu kleru regularnego (ordo clericorum regularium) o ślubach uroczystych do bezhabitowego zgromadzenia (congregatio) o ślubach prostych. Włączył nas w ten sposób w nurt zgromadzeń zakonnych prowadzących życie ukryte. 1.2. Teologia i Magisterium Ecclesiæ wobec stroju zakonnego i jego braku W Kościele zachodnim na określenie stroju osób poświęconych Bogu używa się terminu technicznego „habit”. Jako jego źródło tradycja podaje dwa łacińskie określenia: habitus, czyli ubiór, strój, szata oraz habito, habitare – mieszkanie, mieszkać. Na tych dwóch ścieżkach budowano teologię habitu. Z zasady wygląd habitu był podobny do ubioru biednych ludzi danej epoki. Z czasem pojawiają się elementy wyróżniające, jak choćby szkaplerz czy piuska. Przez wieki – wraz z pojawianiem się różnorakich form życia konsekrowanego – następował proces tworzenia całkowicie odmiennych strojów dla poszczególnych kongregacji. Na habit instytutu męskiego z reguły składała się tunika, pas lub sznur, szkaplerz i kaptur. Najczęściej używano tkanin koloru czarnego, brązowego, białego, niebieskiego i szarego. Nie przywiązuj do niego więcej wagi niż ją ma, ale wiedz, że stanowi on test rozpoznawczy w stosunku do wyrzeczeń, do których życie mnisze cię wezwie, a które z drugiej strony dodadzą ci siły. Pewnego dnia Bóg, jak od Abrahama, zażąda od ciebie nie tylko, byś wszystko porzucił i chodził w Jego obecności, ale byś ofiarował Mu swego Izaaka. Walcząc z grzechem, nie opierałeś się jeszcze aż do krwi! Pierre Marie Delfieux, Źródło na pustyni miast, Warszawa 1990, s. 132-133.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==