4. ODRODZENIE MARIANÓW W lis´cie z 21-22 wrzes´nia 1908 roku ks. Matulewicz zwrócił sie˛ do ojca Wincentego Se˛kowskiego, generała Zakonu Marianów, o przyje˛cie go do wspólnoty wraz z ks. Franciszkiem Bucˇysem (bez wymieniania jego nazwiska). Wspominał tez˙ o innych kandydatach. O sobie nadmieniał, z˙e juz˙ od dawna towarzyszyło mu pragnienie podje˛cia z˙ycia zakonnego, tylko szkoda mu było opus´cic´ Kos´ciół w swoim kraju, gdzie jest tak mało pracowników1. Miał zapewne na mys´li zamiar wsta˛- pienia do dominikanów we Fryburgu. Wyrazem tego upodobania były tez˙ prace zwia˛zane ze Stowarzyszeniem Marian´skim S´wieckich Kapłanów i ze Stowarzyszeniem Unii Apostolskiej Kleru. Maja˛c w pamie˛ci odwilz˙ rewolucyjna˛ i powołuja˛c sie˛ na niedawno odbyta˛ rozmowe˛ z o. Se˛kowskim, zache˛cał go do podje˛cia staran´ u rza˛du carskiego o reaktywowanie klasztoru mariampolskiego. Podawał adresy ludzi wpływowych w Warszawie, którzy mogli sie˛ okazac´ pomocni. Ze swej strony, razem z ks. Bucˇysem, obiecywał czynic´ starania w Petersburgu. Sprawe˛ polecił Matce Najs´wie˛tszej2. Zakon Marianów został załoz˙ony w Polsce przez o. Stanisława Papczyn´skiego w 1673 roku. W chwili kasaty carskiej, w 1864 roku, liczył około 80 członków, znajduja˛cych sie˛ pod zaborem rosyjskim. Z os´miu klasztorów pozostał tylko jeden – w Mariampolu. Jego przełoz˙ony posiadał uprawnienia generała. Z powodu zakazu przyjmowania nowych członków, liczba zakonników szybko topniała. W 1865 roku w Mariampolu mieszkało 32 zakonników, w 1878 – 14, w 1888 – 11, od 1897 – tylko 3. Prawo rosyjskie do istnienia klasztoru wymagało 83 1 LL, s. 388-389. 2 LP, s. 389-390.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==