sa XI: „padłbym bezsilny, gdyby mi podpora˛ nie był Chrystus i Krzyz˙ Jego, i wobec Stolicy S´wie˛tej posłuszen´stwo”56. Pomimo tak wielkich trudnos´ci zachował dla wszystkich dobroc´ i pogode˛ ducha. Nawet Kapituła wilen´ska, uwaz˙aja˛ca go za szowiniste˛ litewskiego i białoruskiego, z uznaniem napisała o nim: „Na zakon´czenie trzeba podkres´lic´, z˙e kaz˙dy, kto był sie˛ zetkna˛ł osobis´cie z biskupem Matulewiczem, czy duchowny, czy s´wiecki, czy inteligent czy prostaczek, czy ktos´ z miasta lub tez˙ ze wsi, kaz˙dy odczuwał w Biskupie tyle ma˛dros´ci i jasnos´ci umysłu, tyle pogody i spokoju, tyle we wszystkim wyrozumiałos´ci i serdecznos´ci, z˙e odchodził pod wielkim wraz˙eniem niezwykłego ducha wielkiego człowieka”57. Po przejs´ciach zwia˛zanych z opuszczeniem diecezji bp Matulewicz odczuwał potrzebe˛ uspokojenia sie˛, przywrócenia z˙ywszego kontaktu z Bogiem, aby na tym fundamencie budowac´ dalsze z˙ycie. Dlatego postanowił odprawic´ dziesie˛ciodniowe rekolekcje. 21 sierpnia przeniósł sie˛ do klasztoru ojców benedyktynów przy Bazylice s´w. Pawła za Murami. Kronikarz benedyktyn´ski zanotował w Dzienniku pod data˛ 26 i 27 sierpnia, z˙e uczestniczył we Mszy s´w. celebrowanej przez Biskupa wilen´skiego w „naszej kaplicy”, natomiast 30 sierpnia, z˙e wieczorem Biskup brał udział we wspólnej rekreacji zakonników i zwiedzał ich nowicjat, naste˛pnego zas´ dnia z˙egnał ich. Przy tej okazji powiedział, z˙e zamierza w Rzymie zorganizowac´ seminarium dla kleryków58. Bp Matulewicz był bardzo zbudowany z˙yciem zakonnym benedyktynów i zadowolony ze swoich rekolekcji. Dzie˛kował Bogu za wszystkie krzyz˙e i zdał sie˛ na Jego Opatrznos´c´. W swoich zapiskach zanotował wyrazy wdzie˛cznos´ci dla Boga: „Panie, jakz˙e jestes´ dobry. Jakz˙e przedziwne drogi, którymi nas prowadzisz. Dzie˛kuje˛ Ci za wszystko. Najs´wie˛tsza Panno Niepokalanie Pocze˛ta, dopomóz˙ mi miłowac´ Boga”. Postanowił wszystkie siły obrócic´ na modlitwe˛ i prace˛ dla Zgromadzenia Ksie˛z˙y Marianów, a w szczególnos´ci pracowac´ nad konstytucjami, instrukcjami i nad załoz˙eniem domu w Rzymie. Postanowił tez˙: „Wie˛cej modlic´ sie˛ za tych, od których dos´wiadczyłem cos´ złego”59. 450 56 Pw, s. 139. 57 LMAB, F 43, VKF 520, k. 313. 58 Archiwum Opactwa s´w. Pawła za Murami, C. Villani, Diari, s. 238-239, 242-243. 59 Journal, s. 334.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==