naprawic´ przeniósłszy sie˛ do Cze˛stochowy. Moz˙e zacze˛liby i tam krzywo na mnie patrzec´ i znowu nie mógłbym jak nalez˙y pracowac´”51. Jednakz˙e bp Adam Sapieha 16 marca 1925 roku zwrócił sie˛ do abp. Francesco Borgongini Duca, który z ramienia Stolicy Apostolskiej prowadził rokowania, z zapytaniem mie˛dzy innymi, czy rzeczywis´cie Polska otrzymała prawo weta w stosunku do nominacji biskupich. Na to otrzymał odpowiedz´ 31 marca 1925 roku, uzgodniona˛ z Grabskim: „Nawet nie moz˙na mówic´ o prawie weta przyznanym Polsce w sprawie mianowania biskupów; wystarcza faktycznie przejrzec´ odnos´ne artykuły i porównac´ je z artykułami innych nowych konkordatów, aby sie˛ przekonac´, z˙e nie ma w nich z˙adnej istotnej róz˙nicy, która dawałaby podstawe˛ do takiej interpretacji”52. Tak wie˛c starania Grabskiego nie osia˛gne˛ły zamierzonego celu, chociaz˙ bp Matulewicz o takim wyjas´nieniu nie wiedział. 51 LL, s. 222-224, list do Fr. Bucˇysa, 9 XI 1925. 52 AKMK, T.S. XII/45, pismo Fr. Borgongini Duca do A. Sapiehy, 31 III 1925. Ze wzgle˛du na znaczenie tego wyjas´nienia, podaje˛ go w je˛zyku oryginału: Nemmeno si può parlare di un diritto di veto concesso alla Polonia circa la nomina dei Vescovi; basta infatti scorrerne gli articoli in questione e paragonarli con quelli degli altri recenti concordati per convincersi che non vi ce alcuna differenza sostanziale che dia fondamento a tale interpretazione. Wydaje sie˛, z˙e to wyjas´nienie nie jest znane w literaturze polskiej np. J. Wisłocki, Konkordat..., dz. cyt., s. 94-95.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==