ralnemu J. E. Arcybiskupa Warszawskiego oraz dzie˛ki pomocy Magistratu m. Warszawy, społeczen´stwa i dobrodziejów, przy nakładzie olbrzymiej pracy i kosztów, na jakie nas stac´ było, odzyskalis´my Bielany dla Kos´cioła, doprowadzilis´my do stanu, w jakim sa˛ obecnie, w odzyskanych murach załoz˙ylis´my internat dla biednych chłopców i gimnazjum. Nalez˙y do tego jeszcze dodac´ koszta, które trzeba było i trzeba be˛dzie ponosic´ na konserwacje˛ Bielan jako zabytku historycznego sztuki i kultury. Od szes´ciu lat pracujemy na Bielanach. Gdyby nie nasze zabiegi, starania i prace, najprawdopodobniej Bielany znajdowałyby sie˛ dzis´ we władaniu Magistratu lub Rza˛du, a nie Kos´cioła”37. Ks. Bronikowski, posługuja˛c sie˛ projektem opracowanym przez Generała, zwrócił sie˛ 2 lipca 1922 roku do arcybiskupa warszawskiego z pros´ba˛ o przyznanie marianom tytułu własnos´ci Bielan. Zgodnie z procedura˛ kos´cielna˛, sprawa trafiła do Stolicy Apostolskiej38. Kameduli z˙a˛dali zwrotu Bielan. Jednak sekretarz stanu kard. Pietro Gasparri, powołuja˛c sie˛ na osobista˛ znajomos´c´ miejsca przez papiez˙a Piusa XI, wyraził przekonanie, z˙e Bielany juz˙ nie nadaja˛ sie˛ do prowadzenia z˙ycia pustelniczego, i postulował zrzeczenie sie˛ posiadłos´ci na rzecz arcybiskupów warszawskich39. Przełoz˙ony kamedułów przychylił sie˛ do tej sugestii40. Arcybiskup warszawski kardynał Aleksander Kakowski pismem z 30 kwietnia 1923 roku zakomunikował ks. Bronikowskiemu, wikariuszowi generalnemu: „Zgadzam sie˛ na oddanie kos´cioła parafialnego i zabudowan´ poklasztornych na Bielanach w uz˙ywalnos´c´ XX. Marianów na przecia˛g lat osiemdziesie˛ciu, po upływie którego to terminu w razie, gdyby XX. Marianie trwali w zamiarze pozostania tam nadal, a Arcybiskup Warszawski uznał to za korzystne dla sprawy Kos´cioła, niniejsze pozwolenie be˛dzie mogło byc´ przedłuz˙one”41. 341 37 AMPP, VII B 25, kopia pisma wikariusza generalnego bp. Kazimierza Ruszkiewicza, 24 IV 1918. 38 Gaiv, s. 143. 39 AGM, Instituta, Domus Bielanensis Q-Z nr 7, Titulus proprietatis nr 3, pismo P. Gasparriego do Giovanni Battista, maggiore degli Eremiti Camaldolesi di Monte Corona, 28 XII 1922, kopia. 40 Tamz˙e, nr 4, pismo P. Gasparriego do przełoz˙onego kamedłów, 31 I 1923. 41 AMPP, VII B 25, kopia uwierzytelniona pisma A. Kakowskiego, 30 IV 1923.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==