ks. Wojtkiewicza był takz˙e ks. Leon Kulwiec´182. Znamienne, z˙e uczestnicy zjazdu na przewodnicza˛cego jednogłos´nie wybrali ks. profesora Matulewicza. Otwieraja˛c obrady, powiedział mie˛dzy innymi: „Zawód prefekta nadzwyczaj jest waz˙ny i to z punktu widzenia religijnego, jak niemniej i narodowego. Dwa te bowiem hasła: «Bóg i Ojczyzna», czego symbolem jest Krzyz˙ i Orzeł Biały, zawsze ida˛ w parze ze soba˛. A jes´li kto te dwa poje˛cia rozła˛czyc´ usiłuje, ten nie zna ducha Polski”183. Do tego wyboru nawia˛zał wizytator apostolski Achille Ratti, proponuja˛c kandydature˛ ks. Matulewicza na stolice˛ wilen´ska˛. Mariampol Na Litwie z dawnych zakonów me˛skich w 1918 roku istniał tylko klasztor Franciszkanów w Kretyndze. Podobnie na wymarciu były dawne zakony z˙en´skie. Spos´ród zgromadzen´ z˙en´skich z˙ycia ukrytego najowocniej pracowały z poszanowaniem narodowych aspiracji litewskich siostry Posłanniczki Serca Jezusowego w Abelach. Aby wypełnic´ te˛ luke˛ w z˙yciu religijnym ks. Matulewicz pragna˛ł wznowic´ z˙ycie zakonne. Uwaz˙ał, z˙e ma do tego specjalne uzdolnienia, a jego praca przyniesie poz˙ytek Kos´ciołowi i Litwie184. Po s´mierci przełoz˙onego generalnego o. Wincentego Se˛kowskiego w 1911 roku parafie˛ mariampolska˛ obsługiwali ksie˛z˙a diecezjalni. Gdy sytuacja polityczna nieco sie˛ wyjas´niła, w lipcu 1917 roku ks. generał Matulewicz zwrócił sie˛ do biskupa sejnen´skiego Antoniego Karasia o przeniesienie tam marianów: ks. Wincentego Dvaranauskasa i ks. Justyna Novickasa, którzy pracowali oddzielnie w diecezji185. 2 paz´dziernika 1917 roku ks. Dvaranauskas został mianowany proboszczem, a ks. Novickas wikarym. Parafia liczyła ponad 11 tysie˛cy katolików186. 127 182 AMPP, VIII, Zjazd ksie˛z˙y prefektów, 1917: odezwa komitetu organizacyjnego; streszczenie wysta˛pien´. 183 Pamie˛tnik IV-go Ogólnego Zjazdu Ks. Ks. Prefektów Królestwa Polskiego w Warszawie, wydał ks. A. Faje˛cki, Warszawa 1917, s. 13. 184 LL, s. 295, list do Fr. Karewicza, 30 V 1918. 185 J. Matulewicz, Listy polskie..., dz. cyt., s. 232, list do A. Karasia, [lipiec 1917]. 186 Gaiv, s. 154-155.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==